เรื่องป่วน ๆ ของสิงสาราสัตว์
เมื่อได้เสือตัวใหญ่มาเป็นพวกหนิงอันก็ใช้เจ้าลายเป็นพาหนะเสียเลย “ท่านพ่อ ท่านอยากขึ้นไปนั่งบนหลังเสือหรือไม่”คำถามของบุตรสาวทำให้หยูเจียงสะดุ้งเล็กน้อย
เขามองพิจารณาใบหน้าของเสือตัวใหญ่อย่างนิ่งงัน “มันจะดีหรือลูก” ผู้เป็นพ่อเอ่ยถาม ส่วนเจ้าลายที่กำลังแสยะเขี้ยวยิ้มยิงฟันก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเป็นหมองลง
“นั่งเถอะเจ้าค่ะ มันไม่ทำอันตรายท่านหรอกอีกอย่างท่านดูสิเจ้าคะมันน่ารักถึงเพียงนี้” จบคำของอันอัน ผู้ใหญ่ทุกคนแทบจะหัวคะมำลงกับพื้นมีใครคิดว่าเสือน่ารักกันบ้าง
“เจ้าไม่เห็นหรือว่าร่างกายมันใหญ่โตถึงเพียงนั้นอีกทั้งเขี้ยวแหลมคมของมันที่กำลังแสยะยิ้มนั่นอีกสามารถเรียกว่าน่ารักได้อีกเหรอ” จือฉีพูดขึ้นทำให้เจ้าลายมองเขาด้วยดวงตาขุ่นขวางส่งเสียงขู่ออกมา630
“พี่ใหญ่เจ้าลายบอกว่าในเมื่อท่านว่ามันแบบนี้ก็ไม่ต้องมาขี่หลังข้านะ” หนิงอันแปลภาษาของเสือตามที่กุยเฮยบอก
มู่เทาได้แต่หัวเราะงอหงายเมื่อเห็นว่าศิษย์พี่พ่วงด้วยตำแหน่งสหายเจอคู่ปรับเป็นเสือ “ท่านลุงหยูขอรับไปนั่งกับข้าเถอะ ข้าอยากลองนั่งหลังเสือโอกาสนี้ไม่ใช่ว่าจะมีกันโดยง่าย” มู่เทากล่าวชวน
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ ว่าแต่พี่ใหญ่ท่านอยากไปนั่งด้วยไหม”หยูเจียงกล่าวชวนพี่ชายอีกคนเมื่อเห็นดวงตาของเขาระยิบระยับ“มันจะไม่หนักแย่เหรอ” ชายหนุ่มร่างผอมสูงพูดขึ้นอย่างเป็นห่วง
เสียงเจ้าลายคำรามขึ้นอีกครั้ง “มันบอกว่าตัวของพวกท่
