านผอมบางถึงเพียงนี้จะนํ้าหนักสักเท่าไหร่เชียว” หนิงอันแปลคำพูดโอ้อวดของเสือตัวใหญ่ออกมา
ดังนั้นแล้วในตอนนี้คนทั้งสามจึงได้มานั่งบนหลังของเสือโคร่งตัวยักษ์จึงทำให้การเดินทางค่อนข้างเร็วขึ้นเพราะทั้งยงเผยกับจือฉีได้ใช้วิชาตัวเบาเข้าช่วยกระทั่งพ้นจากดงบ๊วยออกมา631
หนิงอันมองป่ารอบด้านที่เต็มไปด้วยไม้แห้งยืนต้นตายก็ไม่ใคร่รู้สึกสบายใจ นางจึงได้แอบเทนํ้าในถุงหนังลงสู่พื้นดินฉับพลันความอัศจรรย์ก็ค่อย ๆ บังเกิด
ต้นไม้เหล่านั้นกลับกลายเป็นมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง ‘เด็กน้อยเจ้าก่อเรื่องอีกแล้ว’ กุยเฮยสื่อสารให้สหายได้ยินตามลำพัง
‘อะไรเหรอ’ หนิงอันย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ
‘เอาไว้ตอนเดินทางกลับเจ้าก็รู้เอง’ กุยเฮยคร้านจะตอบสู้ปล่อยให้คนตัวเล็กเห็นเองกับสองตาจะดีกว่า
เสือโคร่งตัวใหญ่พาคณะของมนุษย์กับหมีมาถึงหน้าถํ้าแห่งหนึ่ง บริเวณโดยรอบค่อนข้างเงียบ ‘ที่นี่บรรยากาศไม่ดีเลย มีแต่กลิ่นอายของความเศร้า’ กุยเฮยรำพึงซึ่งหนิงอันเองก็เห็นด้วย
ตั้งแต่มาถึงสถานที่แห่งนี้ฉงต้าเริ่มเดินกระสับกระส่ายทำให้ฉู่เกอต้องพลิ้วตัวลงจากหลังของมันอีกครั้งเพื่อความปลอดภัย
แม่หมีคำรามขึ้นเสียงดังและก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ผู้เป็นเจ้าของถํ้ากำลังเดินออกมาในสภาพโซซัดโซเซ กระทั่งเจ้าตัวออกมาถึงปากถํ้าดวงตาที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวก็เบิกกว้าง632
ก่อนที่มันตัดสินใจจะก้าวเท้าหมายจะหันหลังกลับเข้าไปด้านใน แต่มีหรือแม่หมีผู้มีร่าง
