ตื้อ ทำให้เต่าตัวน้อยพ่นลมหายออกมาก่อนที่จะอ้าปากเล็ก ๆ ทำเสียงสองตามพ่อหมี
“เมียจ๋าข้าผิดไปแล้ว ข้าขอโทษที่ไม่ได้กลับไปหาเจ้า ข้าคิดเห็นแก่ตัวที่ว่า ให้เจ้าคิดว่าข้าตายไปเสียดีกว่ามีสามีตาบอด”
ฝั่งฉงต้าที่ได้ยินคำพูดแบบนี้นางก็โมโหขึ้นมาอีกครั้ง“ท่านไม่รู้หรอกเพราะความเห็นแก่ตัวของท่านนี่แหละทำให้ข้า634
เกือบพาลูกออกไปตายตั้งหลายครั้งดีแค่ไหนที่พวกเขายังรอดมาได้”
“ลูกอย่างนั้นหรือ เจ้าหมายถึงสองตัวนั้นใช่หรือไม่ พวกเขาเป็นลูกของข้าว่าแต่เจ้าหมายถึงอะไรเกือบตาย” หมีดำผู้เป็นพ่อพูดขึ้นอย่างดีใจแฝงไว้ด้วความสงสัยในคราวเดียว
“ก็หลังจากข้าคลอดพวกเขาได้เพียงวันเดียวไม่คาดคิดว่าจะต้องลากลูกที่ตัวยังเล็กออกไปตามหาท่านนะสิ ท่ามกลางฝนตกหนักและลมพายุท่านคิดว่าในตอนนั้นข้าจะมีสภาพแบบไหน ตาบอดเพียงข้างเดียวแล้วยังไง ท่านคิดว่าจะทอดทิ้งลูกเมียยังไงก็ได้นะหรือ” เสียงของแม่หมีตะโกนใส่หน้าของเขาด้วยความรู้สึกทั้งรักทั้งแค้น
“ข้าขอโทษ เจ้าให้อภัยข้าเถอะนะ ข้ามันเห็นแก่ตัวข้าไม่ดีเอง” พ่อหมีกล่าวนํ้าตาไหลอาบใบหน้าพร้อมกันนั้นหมีตัวนี้ก็กระอักเลือดสีแดงสดออกมาซึ่งทำให้แม่หมี ลูกหมีที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกกับหนิงอัน635
รวมถึงคนทั้งหมดที่มากับเด็กหญิงพากันตกใจ “ให้ข้าเข้าไปตรวจมันดีไหม” ฉู่เกอกล่าวอาสาแม้จะหวาดกลัวต่อคมเล็บและคมเขี้ยวของหมียักษ์ก็ตาม
หนิงอันคิดว่าลองให้มันกินนํ้าตกสวรรค์ดีหรือไม่ เร็วเ
