รไม่ฟัง ข้าจะปล่อยให้อดนํ้า” คำพูดนี้ของมนุษย์ตัวจ้อยเหมือนจะได้ผล637
เนื่องจากทั้งหมีและเสือต่างเงียบเสียงลงอย่างฉับพลันแม้กระทั่งคนก็ยังสงสัยจึงมองมาทางคนตัวเล็กพร้อมกัน “ศิษย์รักเจ้าพอจะอธิบายถึงนํ้าที่เจ้าว่าได้หรือไม่”
คำถามของฉู่เกอช่างตรงใจของคนที่อยู่รอบตัวเด็กหญิงในตอนนี้เป็นอย่างยิ่ง คนตัวเล็กที่ทำให้คนอื่นปวดเศียรเวียนเกล้ารู้สึกหัวจะปวดขึ้นมาบ้างแล้ว (เรียนผูกก็ต้องเรียนแก้) เธอคิด
“คือว่าท่านปู่เป็นผู้มอบให้ข้ามาเจ้าค่ะ ท่านบอกว่าเป็นนํ้าที่มาจากทั้งสามโลกรวมกันสำหรับเอาไว้ทำให้สัตว์เชื่องกระนั้นเราก็จะต้องเลี้ยงดูเขาให้ดีด้วย” ดวงตาอันกระจ่างใสของเด็กหญิงที่พูดกับพวกเขาหาได้มีร่องรอยของการปกปิดทำให้พวกเขาพากันเชื่ออย่างหมดใจ
“ลูกรักท่านปู่ของเจ้าได้บอกหรือไม่ว่าการที่เจ้าใช้มันมากๆ จะเป็นการทำร้ายเจ้าหรือเปล่า” หยูเจียงถามบุตรตัวน้อยอย่างเป็นห่วง638
ดังนั้นจึงทำให้ทั้งคนและสัตว์มองมาทางเด็กหญิงอย่างเป็นห่วงเช่นกัน “ไม่เจ้าค่ะ” หนิงอันรับรู้ความจริงใจของพวกเขาจึงตอบตามตรง(หากเป็นอันตรายข้าคงไม่อยู่จนถึงตอนนี้) อันอันได้แต่คิดไม่กล้าบอกออกไป
“เป็นเช่นนั้นก็ดีแล้วแต่เรื่องนี้เจ้าห้ามพูดออกไปอีกเด็ดขาดรวมถึงพวกเจ้าก็ด้วยหากใครถามถึงก็บอกว่าข้าเป็นผู้สอนนางก็แล้วกัน” ฉู่เกอพูดขึ้นสีหน้าแสดงความจริงจังเชิงข่มขู่คนทั้งหมดตอนนี้“ท่านฉู่หมายความว่ายังไงหรือขอรับ” หยูเจียงรีบถา
