มขึ้นหลังจากได้ยินคำพูดของเขา“ข้ามีตำราเก่าโบราณอยู่เล่มหนึ่งในนั้นได้กล่าวถึงวิชาควบคุมสัตว์เอาไว้ ข้าเองก็เคยลองฝึกมาบ้างก็ทำได้เพียงหนึ่งในสามเนื่องจากข้าชอบศึกษาเกี่ยวกับพิษจึงได้มุ่งแต่ศึกษาสัตว์มีพิษเพียงอย่างเดียวเอาไว้เมื่อกลับลงจากเขาข้าจะมอบตำราที่ว่าให้ศิษย์น้อยก็แล้วกัน ข้าคิดว่ามันน่าจะมีประโยชน์กับนางมากกว่าอยู่กับข้า อีกทั้ง639
ยังช่วยปิดบังเรื่องความวิเศษของนํ้าที่นางมีได้อีกด้วย” คำพูดอันแสนจริงใจของชายชราได้นำพาความซาบซึ้งมาให้สองพ่อลูกหยูเป็นอย่างยิ่ง
“ขอขอบคุณท่านอาจารย์ปู่ /ขอบคุณท่านผู้อาวุโส เจ้าค่ะ/ขอรับ” สองพ่อลูกประสานมือค้อมหัวลงพร้อมกัน
ส่วนหรานต้าเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้เขาจึงยิ่งรู้สึกอยากจะปกป้องหลานสาวตัวน้อยให้มากขึ้นดังนั้นหลังจากลงจากภูเขาไปชายหนุ่มจึงได้นำเรื่องนี้ไปปรึกษาพ่อของตนจากนั้นคนในหมู่บ้านจึงรับรู้ว่าที่อันอันสามารถควบคุมสัตว์ร้ายได้เป็นเพราะได้รํ่าเรียนมากับอาจารย์ชราแต่มันก็ยังคงเป็นเรื่องราวในภายหลัง
กลับมายังสถานการณ์ปัจจุบันหลังจากครอบครัวหมีอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแล้วคณะของหนิงอันก็กำลังจะเดินทางกลับ
แต่แล้วเจ้าตัวเล็กก็ตาไวเสียเหลือเกินเมื่อมองเห็นต้นไม้ต้นหนึ่งช่างดูคุ้นตาอยู่ไกล ๆ และไม่คิดว่ามันจะมาอยู่ที่แห่งนี้ได้640
“ท่านพ่อ ข้าอยากไปตรงนั้น” เด็กหญิงชี้นิ้วป้อมสั้นไปยังต้นไม้ที่หลายคนไม่รู้จักแต่ไม่ใช่กับฉู่เกอผู้เคยไปถึงดิ
