นแดนเขตทางใต้
“ศิษย์รักเจ้ารู้จักมันด้วยอย่างนั้นหรือ” ฉู่เกอถามเด็กหญิงตัวน้อยเมื่อเห็นนางมองเจ้าเปลือกแข็งที่เขาเคยกินนํ้าของมันมาครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว
หนิงอันพยักหน้ารับดวงตาเปล่งประกายอีกครั้งแต่น่าเสียดายอย่างยิ่งที่ต้นของมันมีน้อยเกินไป ‘เจ้ากำลังคิดอะไรอีก’กุยเฮยผู้กำลังลงคลานบริเวณชายหาดสีทองอยู่ไม่ไกลถามขึ้นอย่างสงสัย
‘ข้ากำลังคิดว่าเจ้าต้นนี้มีน้อยเกินไปนะสิ ไม่รู้ว่าจะสามารถปลูกมันขึ้นได้ไหมเพราะอากาศที่นี่แตกต่างกับทางใต้ค่อนข้างมากทีเดียว’ หนิงอันพูดขึ้นอย่างเสียดาย
‘เจ้าจะกลัวอะไรมีนํ้าตกสวรรค์ของข้าอยู่ไม่ใช่หรือขนาดต้นไม้ที่แห้งตายมันยังกลับมามีชีวิตได้เลย’ สิ้นสุดคำกล่าวของเต่าตัวน้อยผู้ที่กำลังสัมผัสกับนํ้าทะเล ทำให้หนิงอันมีความหวังอีกครั้ง641
เมื่อเห็นหนทางสว่างดังนั้นเจ้าตัวจึงคิดจะซื้อที่ดินแถบนี้ทั้งหมดเพื่อหวังทำบ้านพักและนาเกลือ ไวเท่าความคิดอีกครั้งเมื่ออยากได้จะต้องถาม“ท่านลุงหรานไม่ทราบว่าที่ดินและป่าแถบนี้เป็นของหมู่บ้านหรือไม่หากข้าต้องการซื้อจะต้องทำอย่างไร” จบคำกล่าวของบุตรสาวตัวน้อยหยูเจียงผู้กำลังสูดลมหายใจเข้าปอดอยู่ถึงกับชะงัก“อันอันเจ้าจะซื้อที่ดินตรงนี้ไปทำอะไรอย่างนั้นหรือมันกว้างและห่างไกลมากเลยนะลูก” ชายหนุ่มถามลูกน้อยอย่างสงสัย“ห่างไกลก็ดีแล้วนี่เจ้าค่ะ เพราะข้าจะทำนาเกลือจากนํ้าเค็มรวมถึงปลูกเจ้านี่ด้วย” คำตอบของหนิงอันทำให้คนชวนฉงนและต
