กใจเมื่อได้ยินคำว่าเกลือ‘กระนั้นนาเกลือคือสิ่งใดเหมือนนาข้าวหรือไม่’ นี่คือความคิดของพวกเขายังไม่ทันได้รับคำตอบเสียงของหมีและเสือก็ดังขึ้นอีกครั้งรวมถึงผึ้งตัวน้อยด้วย642
เหล่ามนุษย์ทั้งหลายจึงรีบวิ่งไปยังพวกมันทันทียกเว้นกุยเฮยที่ถูกทอดทิ้งอยู่เบื้องหลัง “เกิดอะไรขึ้น” หนิงอันถามออกไปหมีและเสือต่างพากันชูไม้ชูมือส่งเสียงงืดงาด โฮกฮากส่วนผึ้งเองก็ส่งเสียงหึ่ง ๆ เช่นกันใบหน้าของหนิงอันในยามนี้ “^” ข้าอยากร้องไห้ยิ่งท้ายที่สุดเป็นจือฉีกับมู่เทาได้มองเห็นซากของสิ่งไร้ชีวิตตนหนึ่งพวกเขาก็ตัวชาวาบอย่างหวาดเสียว“น้องเล็กพวกมันคงจะบอกว่าเจองูกระมั้ง และก็ฆ่ามันตายไปแล้ว” มู่เทาเดินไปหากิ่งไม้ขนาดพอเหมาะเกี่ยวซากงูตัวใหญ่กว่าท่อนแขนของหนิงอันชูขึ้นสูงซึ่งตัวมันยาวพอ ๆ กับฉงต้าเลยทีเดียว“เหอะ ๆ พวกเจ้าช่างเก่งกาจยิ่ง” แม้จะรู้สึกขนลุกแต่เด็กหญิงก็ยังคงกล่าวชมมันออกไป“พี่รองทิ้งมันไปเถอะเจ้าค่ะ โอ๊ย!..อาจารย์ปู่เขกหัวข้าทำไม” ยังไม่ทันจบคำของเจ้าตัว หนิงอันก็โดนนิ้วของฉู่เกอมะเหงกเข้าให้กลางหน้าผากมน643
“เสียทีเจ้าเป็นศิษย์ข้า มู่เทาเจ้านำมาให้ข้า หรือไม่เจ้าก็แร่เอาหนังเนื้อรวมถึงกระดูกหรือดีของมันออกมาให้ข้าเลยจะดีมาก” จบคำพูดของเขาหนิงอันก็อดขนพองไม่ได้เช่นเดียวกับสัตว์ใหญ่อีกสามตัวยกเว้นลูกหมีผู้ยังไม่รู้ประสา “อาจารย์ปู่ท่านจะเอาของพวกนั้นไปทำอะไร” หนิงอันถามเสียงสูงในขณะลูบแขนของตนเองไ
