ยอะพอแล้ว และยังมีศาสตราเซียนกับตัวอีกสิบกว่าชิ้น อาวุธวิเศษพวกนี้ระดับสูงเกินไป ข้าใช้ไม่ได้หรอก”
“สิบกว่าชิ้นจะไปพออะไร… เดี๋ยวสิ! เจ้าว่าอะไรนะ! ศาสตราเซียนกี่ชิ้น?”
เหมียวเสียเบิกตากว้าง
“แค่สิบกว่าชิ้น” เจียงผิงอันตอบ
เหมียวเสีย “…”
ศาสตราเซียนสิบกว่าชิ้น ใช้คำว่า ‘แค่’ ได้หรือ?
“จริงหรือ? ไหนข้าดูหน่อย” เหมียวเสียไม่เชื่อเลยว่าอีกฝ่ายจะมีศาสตราเซียนเยอะเพียงนี้
เจียงผิงอันโบกมืออย่างราบเรียบ เผยศาสตราเซียนสิบกว่าชิ้นแม้มันมิควรเผย แต่เหมียวเสียก็มิใช่คนนอก
ศาสตราเซียนสิบกว่าชิ้นเรืองฤทธิ์เจิดประกาย สาดส่องเรืองรองทั่วหล้า
เหมียวเสียอ้าปากค้าง ชายผู้นี้มีศาสตราเซียนเยอะแยะดังว่าจริงๆ และศาสตราเซียนเหล่านี้ทุกชิ้นล้วนคุณภาพเป็นเลิศในหมู่ศาสตราเซียนระดับเซียนมนุษย์ทั้งสิ้น
ศาสตราเซียนระดับเซียนมนุษย์ ราคาขั้นต ่าล้านผลึกเซียน ยิ่งคุณภาพดีก็อาจแตะสิบล้านผลึกเซียนได้
“เจ้ามีศาสตราเซียนเยอะแยะขนาดนี้ได้อย่างไร? ตลอดหลายปีนี่เจ้าทำอะไรอยู่กันแน่? คงมิใช่ทำอะไรไม่เข้าท่าอยู่หรอกกระมัง?”
เหมียวเสียมองเจียงผิงอันอย่างสงสัย
ต่อให้หนึ่งตัวตนในขอบเขตเซียนมนุษย์ไม่ฝึกฝน ก็ยังยากจะสะสมศาสตราเซียนหลักสิบชิ้นได้ในเวลาอันสั้น นับประสาอะไรกับเจียงผิงอัน
เหมียวเสียสงสัยว่าเจียงผิงอันอาจทำอะไรไม่ชอบธรรม นางสัมผัสได้ชัดเจนว่าบรรยากาศของเจียงผิงอันแปรเปลี่ยนไป ร่างแผ่จิตสังหารน่าสะพรึงกลัว
“ที่ไหนเ
