ปีใหม่แรกในนิยาย
อันอันเดินลัดเลาะอย่างคล่องแคล่วพาชายชรามายังบริเวณที่พี่ชายทั้งสองกับมู่ตานมาดักกุ้งดักปลาซึ่งที่แห่งนี้พวกเขาได้นัดกันไว้ก่อนหน้า เมื่อมาถึงเด็กหญิงก็เดินไปยังหลุมที่พี่ ๆขุดเอาไว้
ชายชราผู้มีความสงสัยอยู่เต็มท้องก็เดินตามเด็กหญิงไปติด ๆ และเมื่อเขามองเห็นสิ่งที่อัดแน่นเบียดเสียดกันอยู่ในหลุมดินดวงตาก็เบิกกว้างแทบถลนออกจากเบ้า
“ศิษย์รักเจ้าทำได้อย่างไร” ฉู่เกอลงนั่งยองข้างศิษย์ตัวน้อยถามเสียงพร่า
“ไม่ต้องทำอะไรมากเลยเจ้าค่ะ แค่ขุดหลุมเพียงเท่านั้น”อันอันตอบด้วยใบหน้าไร้เดียงสา กระนั้นเต่าน้อยที่ได้ยินจึงเอ่ยแย้งขึ้นมาอย่างใส่ซื่อให้คู่หูได้ยินเพียงลำพัง ‘เจ้าใส่นํ้าตกสวรรค์ลงไปด้วยไม่ใช่หรือ’
หนิงอันมุมปากกระตุก ‘กุยเฮยคนดีเรื่องนํ้าตกของเจ้าข้าจะบอกออกไปได้อย่างไร หากมีคนรู้และข่าวแผ่กระจายเจ้าไม่606
กลัวว่าผู้คนจะมารุมทึ้งฉีกเนื้อเฉือนกระดองของเจ้าหรอกหรือ’เต่าน้อยฟังจบก็ใบหน้าซีดเผือดรีบหดหัวรวมถึงแขนขาเก็บเข้ากระดองอย่างรวดเร็ว
ก่อนที่จะมีเสียงสั่นออกมาจากเจ้าตัว ‘เจ้าห้ามบอกเด็ดขาด’ อันอันทำเพียงตอบรับอย่างเชื่อฟัง ‘ข้ารู้’ การพูดคุยกันของสหายต่างเผ่าไม่ได้รู้ถึงหูของฉู่เกอ
“ศิษย์รักเจ้าตัวน่าเกลียดนี่ใช่กุ้งที่เจ้าว่าหรือไม่” สองนิ้วของเขาหยิบหางกุ้งตัวใหญ่ชูขึ้นในขณะถาม
“ใช่เจ้าค่ะ พวกเรารีบเก็บปลากับกุ้งเถอะ จากนั้นข้าจะทำของอร่อยให้ท่านกิน” หนิงอันเหลือบ
