ตามองในระหว่างที่เจ้าตัวนำมือน้อย ๆ จับปลาในหลุมขึ้นมา
สองแรงช่วยกันเพียงไม่นานก็มีกุ้งกับปลาเต็มตะกร้าสานที่คนตัวเล็กนำมา “ข้าจะแบกลงไปเอง” ฉู่เกอพูดขึ้นเมื่อมองท่าทางของศิษย์ตัวเล็กที่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ ข้างตะกร้าสาน
หนึ่งชั่วยามต่อมาหลังจากที่คนทั้งสองลงจากเขา“ศิษย์น้อยข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าตัวนี้รสชาติของมันจะดีแบบนี้” อาจารย์กล่าวชมผู้เป็นศิษย์อย่างถูกใจในขณะกินหัวกุ้งย่าง607
“ท่านชอบก็ดีแล้ว” อันอันยกยิ้มกล่าวขึ้นหลังจากกลืนกุ้งลงคอไปแล้วเช่นเดียวกับพี่ทั้งสามที่ตามภายหลัง
ปลายยามโหย่วเมื่อหนิงอันเห็นว่าผู้เป็นบิดาเดินนำชาวบ้านกลับลงมาจากภูเขาโดยมียงเผยกับพี่ใหญ่พี่รองอยู่ในกลุ่มนี้ด้วย
“ท่านพ่อ” นางเรียกขานบิดานํ้าเสียงท่าทางลังเล ความแปลกประหลาดเริ่มฉายชัดบนใบหน้าของชายหนุ่มเช่นเดียวกับอาจารย์ของเจ้าตัวที่ยืนเคียงข้างกับหยูเจียง“ท่านหยูอาการแบบนี้ของบุตรสาวท่าน ไม่ใช่ว่านางจะนำเรื่องมาให้อีกหรอกนะ” ยงเผยกระซิบพูดกับเขาเสียงเบา
“น้องชายเผยข้าเองก็รู้สึกเช่นเดียวกับเจ้านั่นแหละหรือไม่ท่านก็เดินไปกับข้าเถอะอย่างน้อยหากนางมีเรื่องจริง พวกเราจะได้ช่วยกันหาวิธีแก้ไข” ลางสังหรณ์ของหยูเจียงนั้นช่างแม่นยำยิ่ง
ทว่าไม่ต้องรอให้บิดาเดินมาถึงตัว บุตรสาวตัวน้อยก็เป็นฝ่ายวิ่งมาหาเขาเสียเอง “ท่านพ่อ อาจารย์ ข้ามีเรื่องจะปรึกษาพวกท่านเจ้าค่ะ”608
ชายหนุ่มสองคนคิ้วกระตุกเมื่อได้ยินนํ้าเสียงและท่าทาง
