ของเด็กหญิงที่ยืนบิดนิ้วไปมา “เจ้าลองว่ามา” หยูเจียงย่อตัวอุ้มบุตรสาวขึ้นแนบอกเพื่อเดินกลับไปหาอาจารย์ชราของนาง
“คารวะท่านผู้เฒ่า ข้าน้อยชื่อเจียงแซ่หยูต้องขอขอบพระคุณที่ท่านกรุณารับบุตรสาวของข้าเป็นศิษย์” ยังไม่ทันที่หนิงอันจะอ้าปากบอกเรื่องของตน ผู้เป็นพ่อก็เดินพานางเข้ามาค้อมตัวคารวะทักทายชายชราเสียก่อน
“เจ้าเป็นบิดาของนางหรือ ที่ข้ารับนางนั้นเป็นเพราะตัวของนางเองทั้งสิ้นเจ้าไม่ต้องเกรงใจ อีกอย่างนางเองก็เป็นผู้สอนหลายสิ่งให้ข้าด้วยเช่นกัน” ฉู่เกอลูบเครายาวของตนมองประเมินชายหนุ่มตรงหน้าในขณะกล่าว
“ท่านผู้เฒ่าเกรงใจเกินไปแล้ว บุตรสาวของข้าอายุยังน้อยจะไปกล้าสอนสิ่งใดให้ท่านกัน” หยูเจียงก้มหัวพูดขึ้นอย่างถ่อมตนแม้จะรู้ว่าบุตรอันเป็นที่รักนั้นฉลาดมากเพียงใดก็ตาม
“เอาเถอะเราอย่ามาเกี่ยงคำชมกันอยู่ตรงนี้เลย ดูท่าศิษย์น้อยของข้าคงจะมีเรื่องสำคัญพูดกับเจ้า” ชายชรากล่าวตัดบท609
เมื่อเห็นใบหน้าของเด็กหญิงที่มองมาทางเขาสลับกับผู้เป็นพ่อไปมาคล้ายอยากจะพูดอะไร
หยูเจียงจึงก้มหัวให้เขาอย่างสุภาพอีกครั้งก่อนที่จะวางคนตัวเล็กให้ลงยืนกับพื้น “ท่านพ่อ ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ปู่คือข้าอยากจะปรึกษาพวกท่านเรื่องการไปตามหาสามีของฉงต้าเจ้าค่ะ”
คำพูดของหนิงอันทำให้ดวงตาทั้งสิบคู่รวมถึงจือฉีและมู่เทาผู้เดินเข้ามาพร้อมกับยงเผยจ้องมาทางนางสีหน้ามีคำถาม
หนิงอันจึงได้กลั้นใจพูดขึ้นอีกครั้ง “วันนี้ข้าได้ยินฝู
