อาจารย์อัน
สิบวันต่อมาหน้าลานดินบ้านอานไท่ “อาหรานเจ้ารีบไปส่งปลาให้แม่หนูอันหรือยังมัวแต่ทำอะไรชักช้าอย่างนี้” เสียงของผู้เป็นพ่อเอ็ดตะโรลูกชายคนโตดังลั่นบ้าน
“ท่านพ่อขอรับ ข้าก็กำลังจะไปอยู่นี่ยังไงเล่า เพียงแต่กำลังรอหลานสาวอยู่ นางบอกว่าวันนี้จะเข้าเมืองด้วย” ชายหนุ่มอธิบายให้ผู้เป็นพ่อฟัง
“นางจะเข้าเมืองอย่างนั้นหรือแล้วเด็ก ๆ ไปกันหมดหรือไม่” ชายวัยกลางคนทวนคำในขณะเดียวกันก็ถามขึ้นอย่างสงสัย
“ท่านเคยเห็นพวกเขาไม่ตัวติดกันหรือ คงยกเว้นเพียงตอนเข้านอนกระมั้งที่ห่างกันได้” คำพูดของบุตรชายทำให้ชายวัยกลางคนพยักหน้าเห็นด้วย518
เนื่องจากเด็กทั้งสี่มักจะไปไหนมาไหนด้วยกันแทบตลอด“นางบอกหรือไม่ว่าจะไปที่ไหน” อานไท่ถามขึ้นอีกครั้ง
ผู้อยู่ในหัวข้อสนทนาเป็นผู้ตอบออกมาเองเมื่อนางเดินมาได้ยินคำถามนี้เข้าพอดี “ข้าจะไปร้านหนังสือท่านตาหูเจ้าค่ะ”
“เจ้าจะซื้อตำราเพิ่มอย่างนั้นหรือ” ชายวัยกลางคนถามอย่างสงสัยระคนใคร่รู้
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ เรื่องตำราเอาไว้ให้สถานศึกษาเปิดก่อนค่อยว่ากัน” อันอันตอบในขณะที่เด็กหญิงกำลังสนทนากับชายวัยกลางคนอยู่ “น้องเล็ก ข้ามาแล้ว” เสียงของยงฮ่าวก็ดังขึ้นก่อนตัว
จากนั้นเด็กชายวัยหกขวบก็โผล่หน้ามาพร้อมรอยยิ้มร่างกายเล็ก ๆ ของเขาเริ่มมีเนื้อหนังขึ้นมากทีเดียวไม่ผอมแห้งเหมือนกับครั้งแรกที่อันอันเจออีกแล้ว
“พี่สี่มาแล้ว ท่านปู่ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”อันอันรีบบอกลาชาย
