วัยกลางคนก่อนที่จะรีบเดินไปลานหน้าบ้านพร้อมกับพี่อีกสามคน519
ภายในเมืองวันนี้ดูแตกต่างจากหลายวันที่ผ่านมาเนื่องจากผู้คนดูบางตาอย่างเห็นได้ชัด อันอันได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ
ในขณะที่อันอันกำลังครุ่นคิดอยู่ว่ามีเรื่องใดที่ตนเคยเขียนถึงเรื่องในเมืองหรือเปล่า รถม้าก็หยุดลง หรานต้าจึงได้กระโดดลงจากที่นั่งของคนบังคับรถม้า
“ลงมากันได้แล้ว หลังจากลุงไปส่งปลาเสร็จกลับมาจะมารับนะ” หรานต้าบอกอันอันในขณะอุ้มนางลงจากรถ
“เจ้าค่ะ” เด็กหญิงตอบรับอย่างเชื่อฟังเช่นเดียวกับเด็กอีกสามคน
สองเท้าของเด็กทั้งสี่จึงได้เดินไปยังร้านขายตำราเบื้องหน้า “พี่ชายท่านตาหูอยู่หรือไม่เจ้าคะ”
ชายหนุ่มผู้กำลังเกือบจะนั่งหลับสะดุ้งเมื่อมีมือเล็กมาดึงชายเสื้อของตนพร้อมกับคำพูดของเด็กหญิงตัวน้อย520
“หนูน้อยเมื่อสักครู่เจ้าว่าอะไรนะ” ชายคนนั้นย้อนถามอันอันกำลังจะอ้าปากตอบก็ได้ยินเสียงหลงจู๊วัยกลางคนส่งเสียงเอ็ดเด็กหนุ่มคนนี้ขึ้นก่อน
“เจ้าไปอดหลับอดนอนมาจากไหน ลูกค้าเข้าร้านถึงไม่รู้”หลังจากเขาระบายความโกรธของตนลงแล้ว ชายวัยกลางคนจึงได้หันมาส่งยิ้มทางการค้าให้กับกลุ่มของอันอัน
“แม่หนูเจ้าต้องการตำราอะไรอย่างนั้นหรือ” คำพูดของเขาอ่อนลงแตกต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ
“ข้าต้องการพบท่านตาหูเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าเขาอยู่หรือไม่” คำตอบของอันอันแม้จะทำให้ชายวัยกลางคนแปลกใจทว่าเขาก็ตอบออกไปตามตรง “อยู่ เจ้าตามข้ามาได้เลย”
อันอันเดินตามหลงจ
