ู๊ชายวัยกลางคนเข้าไปด้านในก็เห็นชายร่างผอมเครายาวกำลังนั่งอ่านตำราในมือคล้ายตัดขาดจากโลกภายนอก
“ท่านเจ้าของร้านมีคนมาขอพบขอรับ” หลงจู๊ชายกระซิบบอกเขาเสียงเบา หูอิวทำเพียงเหลือบตามองผู้มาเยือนเพียงเล็กน้อยจากนั้นรอยยิ้มของเขาก็ปรากฏออกมาอย่างใจดี521
“เด็กน้อยเจ้ามาแล้ว” คำพูดของชายชราทำให้หลงจู๊เริ่มมองเด็กหญิงให้มากขึ้น “เป็นเจ้าเองหรอกหรือ ต้องโทษข้าที่เลอะเลือน ถึงจำลูกค้ากระเป๋าหนักอย่างเจ้าไม่ได้” ชายวัยกลางคนพูดออกมาอย่างติดตลก
อันอันทำเพียงยิ้มให้เขาเท่านั้น ก่อนที่เธอจะหันมากล่าวทักทายชายชราอย่างสุภาพ “คารวะท่านตาเจ้าค่ะ” ส่วนพี่ทั้งสามก็ต่างทำตามน้องน้อยเช่นเดียวกัน
“ตามสบายเถอะ หลงจู๊ถงเจ้าช่วยไปนำของว่างกับนํ้าชามาให้พวกเขาด้วย” ชายชราหันไปสั่งคนของตน
หลังจากเจ้าของชื่อรับคำแล้ว เขาก็เดินจากไป ต่อมาชายชราจึงได้หันมาสนใจเด็กหญิงตัวน้อยอีกครั้ง
ไม่รอให้ชายชราเอ่ยถาม หนิงอันก็ได้ยื่นสมุดทำมือเล่มหนาที่นางทำขึ้นออกไป “ท่านตานี่คือต้นฉบับที่ข้าเคยบอกกับท่านไว้ ขอเชิญท่านอ่านดูก่อน”
หูอิวรับตำรากระดาษเล่มหนาที่ถูกเย็บขึ้นมาดูอย่างพิจารณาเขาเริ่มอ่านตัวอักษรหน้าปกของมัน ยอดรักของพยัคฆ์522
ชายชราค่อนข้างแปลกใจในชื่อหน้าปก จากนั้นเขาจึงได้เริ่มเปิดอ่าน ตัวอักษรที่ปรากฏอยู่บนกระดาษดูสวยงามเป็นระเบียบเขาอ่านไปเรื่อย ๆ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง
“เด็กน้อยไม่ทราบว่าเป็นฝีมือของอาจารย์ท่าน
