ในอนาคตถ้าท่านถูกใจก็จะทำเช่นนี้เหมือนกัน ดังนั้นร้านของท่านก็จะเป็นผู้จำหน่ายแต่เป็นผู้เดียวเหมือนเดิม524
หากว่ามีร้านหรือผู้ใดคัดลอกและวางขายนอกจากท่าน เราก็สามารถนำสัญญาไปแจ้งต่อทางการเพื่อเรียกร้องค่าเสียหายเนื่องจากก่อนเข้าเนื้อเรื่องหลักท่านอาจารย์อันระบุเอาไว้แล้วว่าห้ามทำซํ้า คัดลอก ดัดแปลงอีกทั้งยังมีตราของท่านเจ้าเมืองประทับอีกด้วยท่านตาเห็นหรือไม่”
หลังสิ้นคำกล่าวของเด็กหญิงหูอิวก็รู้สึกเหมือนจับของร้อนทันที พร้อมกับเปิดตำราทำมือเล่มหนานั้นดูอย่างละเอียดก็เห็นตราประทับของเจ้าเมืองที่ว่า
“อาจารย์อันคนนี้ช่างรอบคอบยิ่งนัก” ชายชราตอบเสียงสั่นแผ่นหลังหลั่งเหงื่อเย็น ‘อาจารย์อันคนนี้เป็นใครกันแน่ถึงกับมีท่านเจ้าเมืองหนุนหลัง’ เขาคิด
ท่ามกลางความเงียบ เสียงเล็ก ๆ ของกุยเฮยก็ถามขึ้นอย่างสงสัย ‘เด็กน้อยอาจารย์อันคือใคร ตำราเล่มนั้นข้าเห็นว่าเจ้าเป็นคนเขียนเองไม่ใช่หรือใครกล้ามาแอบอ้างข้าจะให้ฟ้าไปผ่ามัน’ คำพูดของเต่าตัวน้อยทำให้หนิงอันอุ่นวาบในใจ525
‘อาจารย์อันก็คือข้านั่นแหละ หากไม่อ้างไปแบบนี้ข้ากลัวว่าเขาจะไม่เชื่อเจ้าก็ดูรูปลักษณ์ของข้าก่อนสิ’ เด็กหญิงสื่อสารกับคู่หูเสียงอ่อนพร้อมกับก้มหน้ามองรูปลักษณ์ของตน
หูอิวกำลังอยู่ในช่วงตัดสินใจ เพียงครู่หนึ่งเขาก็เปิดปากขึ้น “เด็กน้อยข้ายอมรับ ทว่าเรื่องส่วนแบ่งคือข้าจะต้องจ้างคนคัดลอกข้าเห็นว่าอาจารย์อันสามารถรับไปสี่ส่วนได้หรือไม่”
