หนิงอันสะดุดกับคำว่าคัดลอกเธอจึงได้นึกออกทันทีว่าสมัยนี้ยังไม่มีโรงพิมพ์ดังนั้นกว่าจะได้ตำราแต่ละเล่มจำต้องใช้เวลานาน(แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่ข้าจะได้เงินกัน) เด็กหญิงขมวดคิ้วมุ่น
หูอิวเห็นท่าทางของเด็กหญิงเขาก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจทว่าการลงทุนนั้นต้องใช้เงินเป็นจำนวนไม่น้อยจำนวนสี่ส่วนนี้ก็ถือว่าเขาให้สูงที่สุดแล้ว
ท่ามกลางความเงียบหนิงอันผู้กำลังตกอยู่ในภวังค์ก็เริ่มมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปาก ดวงตาของเธอเป็นประกายแวววาว526
“ท่านตาเรื่องการพิมพ์ แค่ก ๆ ไม่ใช่เรื่องการคัดลอกให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง ส่วนท่านออกหมึกกับกระดาษจากนั้นส่วนแบ่งจะเป็นห้าต่อห้าหากท่านตกลงก็มาทำสัญญาหากไม่ก็จงลืมมันไปซะ” หนิงอันปิดการขายโดยที่ไม่ต้องการให้หูอิวได้ต่อรอง เพราะกระดาษกับหมึกในยุคนี้ราคาแพงเกินไปอีกอย่างเธอไม่อยากผลิตขึ้นมาแข่งกับราชสำนักให้เดือดร้อน
“ได้ ข้าตกลง เอาละเรามาร่างสัญญากันเถอะ” หูอิวไม่คิดให้วุ่นวายเขาเชื่อมั่นในตัวของเด็กหญิงคนนี้เป็นอย่างมาก
และเพราะความไว้ใจเนื้อเชื่อใจในครั้งนี้ก็เลยทำให้ในอนาคตเขาได้รับโอกาสรวมถึงผลประโยชน์ในอนาคตมากมายกว่าร้านขายตำราทุกแห่ง
ทางด้านเจ้าตัวน้อยผู้กำลังมีความสุขจากสัญญาที่ตนเพิ่งทำข้อตกลงว่าหลังจากปีใหม่นิยายที่เธอเขียนจะต้องนำมาวางขายให้กับร้านบ้านหู จู่ ๆ เจ้าตัวก็รู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ พร้อมกับจามออกมา
‘เด็กน้อยเจ้าป่วยอย่างนั้นหรือให้ข้าเอาโอสถให้ด
