ีหรือไม่’กุยเฮยถามคู่หูอย่างเป็นห่วงพร้อมกับกำลังจะนำยาออกมา527
‘ไม่ต้อง ข้าคิดว่ากำลังมีคนนินทาข้าอยู่แน่ ๆ’ อันอันตอบในขณะเดียวกันก็ยกมือถูจมูกของตนไปด้วย
ช่วงเวลาเดียวกันหลังจากที่หนิงอันกำลังเดินออกมาจากร้านของเฒ่าหู ในดินแดนทางเหนือกำลังมีคนผู้หนึ่งจับขวดกระเบื้องที่มีขนาดเพียงนิ้วชี้ของตนขึ้นมาดูอย่างสงสัย
เด็กชายผู้นี้มีโครงหน้าค่อนข้างดุดันทั้งที่ยังไม่โตเต็มวัยดวงตาเรียวยาวขนคิ้วดำสนิทเรียงอย่างเป็นระเบียบ“นี่คือสิ่งที่ท่านอาเผยส่งมาอย่างนั้นหรือ” นํ้าเสียงนั้นเรียบนิ่งไม่บ่งบอกว่ารู้สึกอย่างไร
“ใช่ขอรับ ท่านเผยบอกว่าเป็นยาห้ามเลือดลองใช้แล้วได้ผลดีมากสามารถหยุดเลือดได้ทันที” ผู้ถูกถามตอบอย่างนอบน้อม “สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น นำไปให้หมอหม่าลองให้คนของเรากิน”คล้อยหลังชายคนนั้นจากไปพร้อมกับยาหนึ่งขวด เด็กหนุ่มจึงได้เทเม็ดยาที่อยู่ข้างในออกมาดูกลิ่นฉุนของมันก็ตีขึ้นจมูกของเขาทำให้จามออกมา528
“นายน้อย ไม่สบายหรือขอรับ” เด็กชายวัยเดียวกันถามออกมาอย่างเป็นห่วงจากนั้นก็จามออกมาอีกคนผู้เป็นนายปรายตามองเขา ก่อนที่จะพูดขึ้น “ข้าปกติดีแต่เป็นเพราะยาเม็ดนี้ฉุนเกินไปต่างหาก เจ้าคิดว่ายาเม็ดรูปร่างน่าเกลียดนี้จะได้ผลหรือไม่” เด็กวัยสิบสี่มองยาเม็ดเล็กสภาพบิดเบี้ยวในมือดูอย่างกังขา529
