หยิบจับสิ่งใดก็เป็นเงินเป็นทอง
เช้าวันต่อมาเด็กทั้งสี่ก็ทำกิจวัตรของตนดังเช่นทุกวันเริ่มจากการตื่นนอนตามเวลา หลังจากไปวิ่งก็มาทำท่าม้านั่งในขณะที่ทุกคนกำลังตั้งใจฝึกเสียงเล็ก ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น “อาจารย์เมื่อไหร่ท่านจะเริ่มสอนอย่างอื่นบ้างข้าเบื่อ” เสียงนี้จะเป็นของใครไปไม่ได้นอกจากน้องเล็กของกลุ่ม
ยงเผยปรายตามองนางเส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบ ๆ “เจ้าคิดว่าการฝึกวรยุทธเป็นเหมือนการกินข้าวอย่างนั้นหรือพื้นฐานยังไม่แข็งแรงหากเร่งรีบได้ผลไม่คุ้มเสีย ดังนั้นจงฝึกร่างกายแบบนี้ไปอีกสักเดือนก็แล้วกัน ตั้งขาให้ตรงด้วยเผลอเป็นไม่ได้” ชายหนุ่มร่ายยาว
(ข้าไม่น่าหาเรื่องให้ตัวเองเลย) เด็กหญิงคิด
การฝึกครึ่งวันเช้าผ่านไปด้วยดี อันอันกำลังจะย่องหนีผู้เป็นอาจารย์ เนื่องจากนางลืมปรุงยาห้ามเลือดตามที่นัดกับชายหนุ่มเอาไว้496
แต่แล้วคอเสื้อของนางทางด้านหลังก็ถูกอาจารย์ตาดุหิ้วขึ้นพร้อมกับลากนางให้เดินออกมาด้วยกันโดยมีสายตาของศิษย์พี่กับมู่ตานมองอย่างไว้อาลัยให้กับน้องน้อย ส่วนจือฉีกับมู่เทาหลังการฝึกจบลงก็หายตัวไปไม่เห็นแม้เงาซึ่งเป็นอย่างนี้ของทุกวัน
“อาจารย์ ข้าเป็นเด็กนะเจ้าคะ ท่านจะหิ้วข้าแบบนี้ไม่ได้”อันอันตะโกนพลางดีดแขนตีขาไปมา
ยงเผยจึงได้ปล่อยคอเสื้อของนางให้ยืนอยู่กับที่ “ทีอย่างนี้รู้ตัวว่าเป็นเด็ก เจ้าทำแต่ละเรื่องคิดว่ามีเด็กที่ไหนทำได้บ้าง”ชายหนุ่มเริ่มเทศนาศิษย์ตัวน้อยอีกครั้ง
อันอันคิดว่
