าหากไม่ทำอะไรสงสัยเธอจะต้องหูชาเป็นแน่“ท่านอาจารย์คนดี ผู้สง่างามศิษย์รู้ความผิดแล้วเจ้าค่ะ ว่าแต่ท่านดึงข้ามาเพื่ออะไร ได้โปรดเข้าเรื่องเถอะ” อันอันลากเสียงยาวกะพริบตาสบตาที่มองตนอย่างขุ่นมัวอย่างใจกล้า
“เจ้าบอกกับข้าว่าอะไรเมื่อหลายวันก่อน” ยงเผยกล่าวเสียงตํ่าพลางแบมือยื่นมาตรงหน้าเด็กหญิง497
“แหะ ๆ อาจารย์คนดีข้าขอเป็นยามโหยวนะเจ้าคะ ข้าจะรีบนำยามาให้ท่าน คือหลายวันมานี้ข้ายุ่งอยู่กับหลายเรื่องก็เลยลืม” เด็กหญิงตัวน้อยรู้สึกว่ามือไม้ของตนวันนี้ช่างเก้งก้างยิ่งทำให้นางพันไม้พันมือในขณะกล่าวแก้ตัว
ยงเผยถอนหายใจทำให้บรรยากาศอันน่าอึดอัดในยามนี้ผ่อนคลายลง “เอาเถอะเห็นแก่ที่เจ้าทำเพื่อผู้คนมากมาย ข้าจะรอจนถึงตอนเย็นก็แล้วกัน” ชายหนุ่มพูดจบก็เดินเอามือไพล่หลังจากไป
‘กุยเฮยเจ้ามียาสรรพคุณเหมือนกับของอาจารย์หรือไม่ข้าจะได้ไม่ต้องปรุงให้เสียเวลาไหน ๆ เจ้าก็บอกว่าในมิติมียาอยู่มากมายเอามาช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ย่อมได้บุญมากกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น’ อันอันสื่อสารกับเต่าคู่หูในระหว่างที่เท้าน้อย ๆ ของนางเดินย้อนกลับมาหาผู้เป็นพี่ทั้งสาม
‘ข้าดมดูแล้วเหมือนว่าจะมีอยู่นะ เป็นยาที่เทพโอสถปรุงขึ้นมาเล่น ๆ มีหลายหีบใหญ่ทีเดียว เจ้าต้องการหมดเลยไหมข้าจะนำมาออกมาให้’ เต่าตัวน้อยหาได้รู้ไม่ว่ายาเหล่านั้นสามารถทำให้มนุษย์แตกตื่นได้ทีเดียว498
ด้วยความไร้เดียงสาของทั้งคนทั้งเต่าอันอันจึงคิดว่าไหนๆ ก็จะทำก
