หัวจะปวด
สามวันต่อมานํ้าผึ้งที่ได้จากกลุ่มชมรมสตรีของหมู่บ้านไหลชุนก็ได้มาวางอยู่บนโต๊ะทำงานของถังจิน“แม่หนูอันนี่คือนํ้าผึ้งที่เจ้าบอกไว้ใช่หรือไม่” ชายชราถามขึ้นเพื่อต้องการความแน่ใจ
“ท่านปู่ลองเปิดดูก็รู้เจ้าค่ะ” หนิงอันพูดเสียงกลั้วหัวเราะ“นั่นสินะข้าจะเปิดเดี๋ยวนี้แหละ” หลังจากที่เขาเปิดผ้าที่ปิดไหอยู่ออกกลิ่นหอมหวานก็กระจายออกมา
“ข้าไม่เคยได้กลิ่นนํ้าผึ้งที่หอมหวานเช่นนี้มาก่อนเลย ปู่ขอลองชิมได้หรือไม่” ถังจินเอ่ยถามในขณะที่ดมกลิ่นอันหอมหวานนั้นอย่างพอใจ
เด็กหญิงยกยิ้มขณะตอบ “ได้สิเจ้าค่ะ” หลงจู๊เฉาไม่รอช้ารีบเข้ามาช่วยเหลือผู้เป็นนายทันที480
หลังจากเขาตักนํ้าผึ้งขึ้นมาจากไห สีนํ้าตาลทองก็ปรากฏในสายตา กลิ่นหอมหวานของมันประหนึ่งกวักมือให้ผู้คนชวนลิ้มลองเป็นอย่างยิ่ง
ถังจินกับหลงจู๊ต่างลอบกลืนนํ้าลายลงคอ ก่อนที่เขาจะนำนํ้าผึ้งสีสวยนั้นเข้าปากครั้นแล้วดวงตาของคนทั้งสองก็เบิกกว้างอย่างตกใจในรสชาติที่ไม่เคยได้ลิ้มลอง “หวานอร่อย ผิดจากรสชาติของนํ้าผึ้งที่เคยกิน”
อันอันไม่แปลกใจเท่าไหร่นัก เนื่องจากนางได้แอบผสมนํ้าตกสวรรค์ลงไปนั่นเอง ส่วนรังผึ้งรุ่นหลังนั้นไม่จำเป็นต้องผสมอีกเพราะตอนนี้ผึ้งเหล่านั้นได้กินนํ้าตกเข้าไปโดยตรง
“แม่หนูเรามาเจรจาการค้ากันเถอะ” ถังจินรีบพูดขึ้นทันทีอันอันรู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่งเช่นเดียวกับหยูเจียงที่วันนี้มากับบุตรสาวเพียงสองคน เหตุที่เป็นเช่นนี้เพราะลูกสา
