วได้กล่าวถึงการค้าในวันนี้ออกมาอย่างมั่นใจ “ได้เลยเจ้าค่ะ” หนิงอันนั่งตัวตรง481
ถังจินหัวเราะน้อย ๆ ให้กับท่าทางอันขึงขังของเด็กวัยสี่ขวบ“ตามที่ข้าบอกไปแล้วว่าจะให้เจ้าในราคาสิบห้าตำลึงนั้นข้าเห็นควรว่าจะให้เจ้าเป็นยี่สิบตำลึงเพราะคุณภาพดีมาก เจ้าเห็นควรเช่นไร”ทั้งพ่อและลูกสาวรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่จะได้เงินเพิ่ม “ข้าตกลงเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าท่านปู่จะรับซื้อนํ้าผึ้งจากข้าตลอดหรือไม่” คำถามของหนิงอันเรียกความสงสัยให้ชายชราเป็นอย่างยิ่ง“เจ้าหมายความว่ายังไง” ถังจินย้อนอย่างกังขา“เรียนท่านปู่ตามตรง ข้าเป็นผู้เลี้ยงผึ้งพวกนี้เจ้าค่ะ ดังนั้นนํ้าผึ้งจะมีให้ท่านอย่างต่อเนื่องดังนั้นข้าจึงได้ถามท่านก่อนหากท่านไม่รับซื้อข้าจะได้ไปหาคู่ค้าคนอื่นต่อไป” คำตอบอันตรงไปตรงมาของเด็กหญิง
ได้ทำให้อารมณ์ของถังจินกระเจิดกระเจิงก่อนที่เขาจะพยายามควบคุมให้ตนเองใจเย็น482
“เจ้าบอกว่าตนเป็นผู้เลี้ยงผึ้งพวกนี้อย่างนั้นหรือ” แม้ถังจินจะได้ยินอย่างชัดเจนกระนั้นอย่างที่รู้กันว่าในแผ่นดินชุนเทียนอันกว้างใหญ่แห่งนี้เขายังไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีคนเลี้ยงผึ้งได้“เจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าท่านจะทำการค้ากับข้าต่อไปหรือว่าจะซื้อเป็นครั้งคราว” อันอันพยักหน้าก่อนที่จะถามออกมาอย่างเป็นทางการ“ทำข้าจะทำการค้ากับเจ้าไม่ทราบว่าเจ้ามีเงื่อนไขยังไง”ถังจินไม่คิดให้ยุ่งยากนํ้าผึ้งดีเช่นนี้ใครจะยอมโง่ปล่อยให้ไปอยู่ในมือของผู้อื่น“ถ้าอ
