ย่างนั้นท่านก็ลองอ่านรายละเอียดในนี้ดูก่อนเจ้าค่ะหากเห็นชอบก็สามารถลงนามได้เลย” อันอันเขียนรายละเอียดที่ตนคิดว่าเป็นธรรมทั้งสองฝ่ายออกมา“เหตุใดต้องทำสัญญาเพียงหนึ่งปีเล่าและยึดราคาตามท้องตลาดคือสิ่งใด” ถังจินถามอย่างสงสัย483
“การต่อสัญญาปีต่อปีจะถือว่าเราไม่ผูกมัดกันนานเกินไป หากท่านไม่พอใจสินค้าของข้าหรือทางท่านทำผิดข้อตกลงจะได้ยกเลิกได้โดยไม่เกิดความเสียหายมากจนเกินไป ส่วนราคาตามท้องตลาดก็คือเพื่อหลีกเลี่ยงการเอารัดเอาเปรียบไม่ว่าจะจากทางท่านหรือข้าเจ้าค่ะและตลอดเวลาที่เราเป็นคู่ค้ากันข้าจะส่งนํ้าผึ้งให้กับท่านเพียงผู้เดียว” อันอันอธิบายเพิ่มเติม
“จะว่าไปความคิดของเจ้าก็รอบคอบอยู่ ตกลงข้ายอมรับข้อเสนอ” ถังจินตอบรับพร้อมกับลงลายมือชื่อและประทับตราประจำตัวลงไปเช่นเดียวกับหยูเจียงที่ได้ลงนามแทนบุตรสาว
“อันอันเด็กดีตอนนี้เจ้ามีนํ้าผึ้งอยู่เท่าไหร่อย่างนั้นหรือ”หลังลงนามเสร็จถังจินจึงได้เอ่ยถามเด็กหญิงออกมาทันทีอย่างใจร้อน
“วันนี้ข้านำมาให้ท่านทั้งหมดหนึ่งร้อยชั่งเจ้าค่ะ คาดว่าอีกสามเดือนข้างหน้าถึงจะนำมาเพิ่มให้ได้อีก” หลังสิ้นคำพูดของเด็กหญิงถังจินกับหลงจู๊เฉาก็ตกตะลึงอีกคำรบ484
“ข้าจะรอ ถ้าอย่างนั้นข้าจะให้หลงจู๊เฉาไปเตรียมเงินมาให้ก็แล้วกัน” ในขณะที่หลงจู๊เฉากำลังจะออกไปทำตามคำสั่งผู้เป็นนาย“ช้าก่อนเจ้าค่ะ ท่านอาช่วยแลกเป็นเหรียญตำลึงให้ข้าสักหนึ่งพันนะเจ้าคะ ส่วนอีกหนึ่งพันเป็นตั
