๋วเงิน” หนิงอันรีบหยุดเขา “ข้าจะจัดการให้” เฉาจิ้นรับคำหยูเจียงมองบุตรสาวตัวน้อยด้วยความทึ่ง เขาผู้ซึ่งเป็นบิดาของนางรู้สึกละอายใจเป็นอย่างยิ่งที่ให้บุตรสาวตัวแค่นี้ทำงานหนักหลังออกมาจากโรงหมออันอันย่อมเข้าใจดีว่าบิดาเป็นอะไรถึงได้เงียบขรึมนางจึงได้ลองหยั่งเชิงเขาออกมา“ท่านพ่อ ท่านไม่พอใจที่ข้าหาเงินได้หรือเจ้าคะ” คำถามของลูกสาวทำให้หยูเจียงมองใบหน้าเล็กอย่างตกใจ“เหลวไหล พ่อมีแต่จะภูมิใจที่มีบุตรีเก่งกาจเช่นเจ้าเหตุใดต้องไม่พอใจกัน” หยูเจียงพูดเสียงอ่อนอธิบายในสิ่งที่ตนคิด485
“ถ้าอย่างนั้นเหตุใดใบหน้าของท่านไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นกัน”อันอันหลุบตาลงตํ่ากล่าวเสียงเบา“พ่อเพียงแค่รู้สึกแย่ที่ทำให้เจ้าต้องมาลำบาก หากพ่อมีความสามารถมากกว่านี้ เจ้าก็คงจะไม่ต้องมาคิดแต่เรื่องปากท้องอย่างน้อยก็น่าจะได้วิ่งเล่นตามวัย” หยูเจียงกล่าวเสียงหม่นมือตกลงข้างลำตัวหลังของเขางอลงหนิงอันรับรู้ได้ถึงความโศกของเขา ดังนั้นเธอจึงได้จับมือใหญ่ของบิดาก่อนจะกล่าวในสิ่งที่ทำให้ผู้เป็นพ่อเกิดการเปลี่ยนแปลง“ท่านพ่อใครว่าท่านไร้ประโยชน์กัน การที่ท่านทำงานอย่างเช่นทุกวันนี้ท่านคิดว่าไม่มีประโยชน์ต่อครอบครัวหรือเจ้าคะแต่สำหรับข้านั้นกลับเห็นต่างยิ่งในอนาคตถ้าครอบครัวของเรามีเงินมากขึ้นจะเป็นอย่างไรหากไร้ซึ่งอำนาจ” คำพูดนี้ของบุตรสาวทำให้ชายผู้ที่ห่อหลังลงยืดตัวตรงขึ้นทันที
“อันอันเจ้าไม่ต้องกลัว ครอบครัวของเราจะต้องไม
