่กลับไปเหมือนเดิมอีก บิดาคนนี้จะต้องปีนให้สูงขึ้นและนำอำนาจ486
มาปกป้องเจ้าและพวกเราทุกคนให้ได้” แววตาของหยูเจียงเปลี่ยนเป็นเข้มแข็งขึ้นทันตาเห็น
“เจ้าค่ะ ข้าเชื่อท่าน แต่การจะได้มาซึ่งอำนาจนั้นอย่าลืมว่าต้องยึดความถูกต้องด้วยนะเจ้าคะ” ผู้เป็นลูกจับมือใหญ่ของบิดาเดินไปตามถนนเบื้องหน้าอย่างอบอุ่นกล่าวหยอกล้อเขา
“ตัวแค่นี้เจ้ากล้าล้อเลียนพ่อเสียแล้ว เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก ย่าของเจ้าสอนพ่อมาอย่างดีข้าไม่กล้าไม่เชื่อฟัง” หยูเจียงกระชับมือของบุตรสาวกล่าวเสียงหนัก
คล้อยหลังสองพ่อลูกเดินจากไป ถังจินก็นำจดหมายที่ตนเขียนส่งให้เฉาจิ้น “ส่งไปให้ท่านผู้นั้น”
ต้นยามเซินรถม้าของสองพ่อลูกโดยการบังคับของพ่อบ้านรุ่ยก็กลับมาถึงบริเวณต้นไม้ใหญ่กลางหมู่บ้าน
“มาแล้วเจ้าค่ะ” มู่ตานส่งเสียงบอกผู้ใหญ่ทุกคนที่กำลังชะเง้อคอรอเด็กหญิงด้วยใจเต้นระสํ่า
“ข้ากลับมาแล้ว” อันอันส่งเสียงขึ้นอย่างสดใส ท่าทางของนางทำให้ผู้ที่รอคอยต่างพากันโล่งใจ487
ทันทีที่ผู้เป็นพ่อส่งลูกน้อยให้กับเมียรัก เขาก็แยกตัวจากไปเนื่องจากบริเวณนี้มีแต่สตรีไม่เหมาะที่ชายหนุ่มอย่างเขาจะอยู่อันอันมองรถม้าของบิดาย้อนกลับเข้าเมืองก็นึกขึ้นได้ว่าตนได้หลงลืมบางอย่าง
(เอาเถอะในเมืองก็แค่ปากซอยเอาไว้ข้าค่อยไปใหม่ก็ได้)เด็กหญิงคิด
ท่ามกลางความเงียบและสายลมหนาวที่พัดมาอย่างแผ่วเบาทำให้กิ่งไม้ไหวโยก“นํ้าผึ้งของพวกเราที่ข้าเอาไปนั้นขายหมดแล้วเจ้าค
