กออกไปจนกว่าผู้คนจะรู้ว่าหมู่บ้านที่แสนกันดารได้กลายมาเป็นหมู่บ้านอันรํ่ารวยก็จนกระทั่งหยูเจียงได้เป็นเจ้าเมือง(แต่นี่ก็เป็นเรื่องราวในภายหลัง)491
หลังจากแจกจ่ายเงินเรียบร้อยหนิงอันก็ยกหน้าที่การทำบัญชีให้ท่านแม่คนสวย “เงินที่เหลือเจ้าจะเอาไปฝากเลยหรือไม่”หยวนฟานเอ่ยถามบุตรสาว“หากท่านไว้ใจข้าให้ข้าเก็บเองก็ได้เจ้าค่ะ” หลังอันอันพูดประโยคเชิงจริงเชิงเล่นนี้ออกไป มารดาก็ส่งเงินที่เหลือมาให้นางทันที “ถ้าอย่างนั้นเจ้าเก็บ แม่ขอรับเพียงสิบเก้าตำลึง”“…” นี่คือใบหน้าของอันอัน “ท่านแม่ข้าเพียงพูดเล่น” อันอันแย้ง “คำพูดเมื่อออกจากปากไม่สามารถเรียกคืนได้ ดังนั้นเจ้าควรคิดก่อนพูดบุตรสาวข้า” คำพูดของหยวนฟานทำให้เกิดเสียงหัวเราะขึ้นจากทั้งสามีและแม่สามีอันอันจึงได้นอนแกล้งตาย เด็กหญิงนำเงินเข้าไปในอกเสื้อ ‘กุยเฮยช่วยเก็บเงินให้ข้าด้วย’ เด็กหญิงนอนนิ่งกางแขนกางขาอย่างสบายใจช่วงเวลาเดียวกันชาวบ้านรวมถึงคนในบ้านอาน ยกเว้นเพียงบ้านของหมิงจู ทุกคนต่างมองก้อนเงินวิบวับคล้ายตกอยู่ในความฝัน “ภรรยาตบข้าที” หรานต้าพูดจบปั๊บฝ่ามือหนาก็ป๊าบเข้าให้ที่ต้นแขนของเขา492
ชายหนุ่มกระโดดโหยงส่งเสียงร้องคล้ายลิง “ท่านพ่อตีข้าเพราะเหตุใด” ชายวัยกลางคนเพียงปรายตามองก่อนที่อานเจิงจะยกมือปิดหน้าด้วยความอายบ้านแม่เฒ่าหลังที่เคยให้มันเผาหนิงอัน “ภรรยา ท่านแม่ไม่ใช่พวกท่านไปเอาเงินของนางเกินมาใช่หรือไม่เหตุใดจึงได้มากนัก”
