ว่าด้วยเรื่องชมรมสตรี
“เสี่ยวอันเจ้าเห็นว่าย่ากับย่ารองสามารถเป็นผู้นำกลุ่มสตรีที่เจ้าว่าได้หรือไม่” หญิงชราเอ่ยถามหลานสาวในเมื่อนางตัวเล็กนิดเดียวยังคิดทำเพื่อผู้อื่น แล้วนางผู้เป็นย่าใยจะไม่สนับสนุนกัน
“ทำไมจะไม่เหมาะละเจ้าคะ ข้าดีใจมาก ๆ เลยต่างหากไม่ทราบท่านย่ารองเต็มใจหรือไม่” อันอันส่งยิ้มกว้างตอบผู้เป็นย่าด้วยดวงตาประดุจดวงดาวยามราตรี พร้อมกันนั้นเด็กหญิงก็หันหน้าไปถามลี่หม่านด้วย
“ข้าย่อมเต็มใจอยู่แล้ว อีกทั้งยังรู้สึกขอบคุณเจ้าแทนคนในหมู่บ้านของเราอีกต่างหาก” ลี่หม่านกล่าวออกมานํ้าตาคลอ
หมิงจูเองก็ดีใจดังนั้นนางจึงได้หันหน้าไปมองชายหนุ่มผู้เป็นสามีด้วยสายตาแห่งความขอบคุณ “ข้าไม่ได้ทำอะไรเจ้ามองข้าอย่างนี้ทำไม” ยงเผยกระซิบถามภรรยาเสียงเบา454
“ข้าแค่รู้สึกว่าการที่เจอท่านในครั้งนี้ถือว่าเป็นเรื่องดีที่สุดเพราะนางมากับท่าน” คำกล่าวของหมิงจูทำให้ยงเผยสำลัก
“เจ้าชอบนาง” ยงเผยย้อนถาม
“ใช่เจ้าค่ะ นางฉลาดมีนํ้าใจแม้จะซนไปบ้างก็ตาม” หมิงจูพยักหน้าตอบรับตามตรง
“ถ้าอย่างนั้นเรามามีบุตรสาวเหมือนนางดีหรือไม่” ยงเผยจึงได้หยอดคำหวานลงไปทำให้หมิงจูส่งสายตาขุ่นเคืองให้เขาด้วยใบหน้าแดงราวดอกกุหลาบ “ท่านหน้าหนาเกินไปหรือไม่” นางตำหนิเขาเสียงแผ่ว
กระนั้นชายหนุ่มหาได้โกรธเคืองไม่เพราะเขากำลังอารมณ์ดีมากต่างหากที่เห็นว่าภรรยาเสียอาการ
หนิงอันยังคงหารือกับอานไท่ต่อไปถึงในเรื่องบรรจุภัณฑ์“ท่านปู่
