อันอันผู้ทำให้คนแตกตื่น
ในขณะที่คนอื่นกำลังช่วยกันเก็บนํ้าผึ้งอยู่นั้น ได้หมีลูกหมีตัวหนึ่งกำลังบีบรังผึ้งในมือเพื่อเอานํ้าหวานเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย “ฉงซาน! เจ้ากำลังทำอะไร” อันอันเรียกชื่อเจ้าตัวเล็กเสียงดุ ถามเน้นทีละคำ
ฉงซานรีบนำรังผึ้งในมือซ่อนไว้ด้านหลังส่งเสียงงืดงาดส่ายหัวอุตลุด เด็กหญิงตัวเท่ากันคิ้วกระตุก “คนอื่นทำงานเจ้ามาแอบกิน หึ หึ ดังนั้นเจ้าจงรับหน้าที่มาคอยเฝ้าที่นี่ก็แล้วกัน”
คำพูดของอันอัน ทำให้หมีตัวน้อยเบิกตากว้างอย่างตกใจ ก่อนที่มันจะส่ายหัวอีกสักพักก็พยักหน้ารับอย่างพออกพอใจ ‘เด็กน้อยเจ้าแน่ใจที่จะให้มันเฝ้าที่นี่จริง’ กุยเฮยมองหน้าหมีแล้วรู้สึกไม่วางใจ
‘ใช่ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าหมีซื่อบื้อตัวนี้จะกินนํ้าผึ้งทุกวันแล้วไม่เบื่อ’ อันอันตอบรับพร้อมอธิบายเหตุผล427
ทว่าสำหรับหมีตัวน้อยนั้น ‘ฮ่า ๆ ข้ามีความสุขยิ่งที่จะมีนํ้าผึ้งกินไม่ขาด’ ความคิดของเจ้าตัว
อันอันมองใบหน้าเคลิ้มฝันของมันแล้วอดที่พูดดักคอออกมาไม่ได้ “ข้าให้เจ้าเฝ้า ไม่ใช่ให้เจ้ากิน หากอยากกินจะต้องรอวันที่พวกข้ามาเก็บไม่อย่างนั้นข้าจะฟ้องแม่ของเจ้า เข้าใจไหม”
คำพูดแฝงข่มขู่นั้นดูเหมือนจะได้ผลเพราะเจ้าหมีน้อยชำเลืองมองแม่ของมันแล้วก็พยักหน้าอย่างเชื่อฟังแม้จะดูเหงาหงอยลงบ้างก็ตาม
“เจ้าไม่ต้องทำหน้าเศร้าขนาดนั้นก็ได้มั้ง ของหวานนะกินได้แต่ควรกินแต่พอดี ที่ข้าห้ามก็เพราะความเป็นห่วงล้วน ๆ” อันอันพูดสิ่
