งที่ตนคิดออกมาหมีน้อยแม้จะไม่ค่อยเข้าใจนัก
ทว่าเมื่อมันมองเห็นความจริงใจที่ฉายชัดผ่านทางใบหน้าและดวงตาของลูกมนุษย์ตัวเท่ากันสีหน้าของมันก็ดีขึ้น
ดังนั้นมันจึงได้พยักหน้าพร้อมกับแสยะยิ้มทำให้อันอันรู้สึกขนพองทีเดียว “เมื่อเข้าใจแล้วก็ไปทำงานกันเถอะ” อันอันพูดอีกครั้ง ฉงซานจึงคลานสี่เท้าตามเด็กหญิงอย่างเชื่อฟัง428
ทางด้านคนขุดบ่อนํ้าเมื่อได้ความลึกตามที่อันอันต้องการแล้ว พวกเขาก็เริ่มมองเห็นนํ้าที่ผุดขึ้นมาจากใต้ดิน “มีนํ้าด้วย” ชายคนหนึ่งพูด
ชายอีกสามคนจึงมองดูตามเขา “แม่หนูอันในบ่อนี้มีนํ้าด้วย” ชายคนนั้นป้องปากเรียกเด็กหญิงที่กำลังนำรังผึ้งใส่ตะกร้าสาน อันอันจึงได้หันหน้ามาตามเสียงเรียก
นางปัดมือของตนสองสามครั้งหลังจากลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เท้าน้อย ๆ ของคนตัวเล็กจึงได้เดินมาทางพวกเขา
“ขอบคุณท่านอาทั้งหลายเจ้าค่ะ พวกท่านไปพักกันก่อนเถอะ” อันอันยกยิ้มก้มหัวกล่าวกับคนทั้งสี่อย่างจริงใจ
“เรื่องเล็กน่า สิ่งที่เจ้าทำให้หมู่บ้านของเรายิ่งใหญ่กว่านี้อีก” ชายอีกคนพูดขึ้น ก่อนที่พวกเขาจะเดินไปช่วยเพื่อนพ้อง คนอื่นเก็บรังผึ้งต่อโดยไม่พัก
‘กุยเฮยเจ้ารีบนำนํ้าใส่บ่อเร็ว ข้าจะคอยมองรอบ ๆ ให้’อันอันรีบสื่อสารบอกคู่หูทันที429
กุยเฮยเองก็ไม่รอช้าเจ้าตัวจึงรีบอ้าปากของตนออกจากนั้นก็มีนํ้ามากมายราวเปิดก๊อกไหลลงสู่บ่อนํ้าจนเกือบเต็มเต่าน้อยจึงได้หุบปากลง
ผึ้งน้อยนับไม่ถ้วนเมื่อได้กลิ่นหอมอันชื่นชอบ พ
