วกมันก็ไม่รอช้ารีบบินส่งเสียงหึ่ง ๆ มาทางอันอันกับสหายเต่าทันที
ทำให้ยงเผยรวมถึงชาวบ้านทุกคนพากันตกใจอย่างยิ่งยวดเนื่องจากเป็นห่วงเจ้าตัวเล็กที่ยังยืนอยู่ริมบ่อแต่แล้วพวกเขาก็เปลี่ยนหน้าแทบไม่ทันเมื่อเห็นฝูงผึ้งเหล่านั้นทำตามคำสั่งของเด็กหญิงอีกครั้ง พวกมันคล้ายเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบรอบสระเป็นวงกลม“ต่อไปนี้เวลาจะกินนํ้าพวกเจ้าต้องทำกันแบบนี้ไม่ใช่แย่งกัน และก็นับจากวันนี้เป็นต้นไปพวกเจ้าจะต้องฟังฉงซานนะ เขาจะเป็นผู้มาอยู่ที่นี่” อันอันประกาศกับสัตว์ตัวจิ๋วเสียงดังฝูงผึ้งพากันหันหัวมองไปยังหมีตัวเท่าเด็กหญิงที่ยืนยืดตัวขึ้นทันควัน430
การจ้องมองของสิ่งมีชีวิตมีพิษเหล่านี้ทำให้ฉงซานเริ่มหวาดหวั่น แต่แล้วอย่างไรมันเชื่อเด็กมนุษย์ ดังนั้นมันจึงได้ฝืนตัวเองยืดอกของตนขึ้นแม้ใจจะหวาดกลัวก็ตามความเงียบของฝูงผึ้งทำให้อันอันเริ่มหลั่งเหงื่อเย็นไม่แพ้หมีข้างกาย กระนั้นเมื่อฝูงผึ้งพากันผงกหัวขึ้นลงหลายครั้งทั้งหมีและคนจึงได้แอบลอบถอนใจออกมาอย่างโล่งอก(พอกันทั้งคนและหมี) กุยเฮยคิดการกินนํ้าจากบ่อของฝูงผึ้งทำให้ผู้คนต่างตกใจมากกว่าเดิม “ท่านเผย ผึ้งไม่กินนํ้าหวานของดอกไม้หรอกหรือ” ชายคนหนึ่งถามชายหนุ่มอย่างสงสัย“ข้าเองก็เพิ่งเคยเห็นผึ้งกินนํ้าจากบ่อเหมือนพวกเจ้านี่แหละ” ยงเผยพูดขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา‘กุยเฮยเราจะต้องมาเติมนํ้ากันบ่อย ๆ ไหม’ อันอันถามเมื่อเห็นว่าฝูงผึ้งเหมือนจะมีมากกว่าเมื่อวา
