น431
‘ตราบใดที่นํ้าในดินไม่แห้งก็ไม่ต้องเติมหรอก หรือไม่เจ้าก็แค่สั่งมันเอาไว้สิ ว่าหากนํ้าใกล้จะหมดก็ให้ไปตาม’ กุยเฮยชี้แนะ โดยที่อันอันไม่ต้องพูดฝูงผึ้งก็ตั้งใจจะทำอย่างนั้นอยู่แล้วการเก็บผึ้งของชาวบ้านผ่านไปจนถึงปลายยามเซิน1 415จึงได้หยุดมือ พวกเขาหลายคนมองรังผึ้งในตะกร้าสานของตนที่มีมากจนล้นยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก“อันอันรังผึ้งมากถึงเพียงนี้เจ้าจะทำอะไรต่อไป” หร้านต้าถามในสิ่งที่ตนสงสัยเช่นเดียวกับอีกหลายคน“เรื่องนี้ข้าจะนำไปปรึกษาท่านปู่ไท่เองเจ้าคะ ตอนนี้พวกเรากลับกันเถอะ” หนิงอันพูดขึ้นเนื่องจากนางมีจุดประสงค์ของตนอยู่แล้วคล้อยหลังคนกลุ่มใหญ่จากไปหมีทั้งสองก็ตามไปด้วยยกเว้นฉงซานผู้ที่มีหน้าที่ดูแลป่าผึ้งแห่งนี้
15 15.00-16.59432
“เสี่ยวซานเจ้าหาอาหารกินเองเป็นไหม” อันอันไม่ลืมถามในเรื่องสำคัญออกไป เพราะเจ้าหมีตัวนี้ดูไม่ค่อยน่าจะเอาตัวรอดได้เช่นฉงเหมาที่มักจะมาพร้อมไก่ป่าบ้าง กระต่ายบ้างมันนิ่งเป็นครู่ใหญ่ก่อนจะพยักหน้ารัว ๆ ส่งเสียงงืดงาด‘มันบอกว่าหากินได้เจ้าไม่ต้องห่วง เพียงแต่เมื่อไหร่เจ้าทำของอร่อยห้ามลืมแบ่งมาให้มันก็เท่านั้น’“ย่อมได้” อันอันพยักหน้าตอบตกลง หลังจากที่ได้ยินคำแปลจากกุยเฮยครั้นแล้วนางก็รีบเดินตามทั้งคนทั้งหมี เมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างของฉงต้าอยู่ไม่ไกล“ฉงต้าเจ้าอยากไปเที่ยวในหมู่บ้านหรือไม่” คำถามนี้ไม่เพียงแต่แม่หมีเท่านั้นที่มองเหลียวหลังมาทางนางยังมี
