ฉงเหมาอีกตัวก็มองมาด้วยเช่นกัน‘เด็กน้อยเจ้าจะทำอะไร’ กุยเฮยถามอย่างกังขา“ข้าแค่อยากให้ชาวบ้านได้รู้จักครอบครัวหมีเอาไว้ ไม่แน่ว่าอีกหน่อยหมีทั้งสามอาจกลายเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงสำคัญในการ433
ขนส่งทั้งเกลือและนํ้าผึ้ง” หลังสิ้นคำพูดของเจ้าตัวทั้งเต่าและหมีก็คล้ายเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ยังไม่เข้าใจเสียทั้งหมด“ฉงต้าให้ข้านั่งหลังเจ้าได้ไหม” คำถามนี้ของอันอันทำให้แม่หมีพยักหน้าอนุญาต“กุยเฮยข้าได้ขี่หมีล่ะ ว่าแต่พี่ ๆ ของข้าไปไหนกันหมดแล้ว” อันอันพูดขึ้นยามเมื่ออยู่บนหลังของหมีตัวใหญ่ ซึ่งเต่าตัวน้อยก็อยู่บนหัวนางอีกทียังไม่ทันที่กุยเฮยจะตอบ สองตาของเด็กหญิงก็เห็นพี่สาวพี่ชายกับตะกร้าสานที่มีนํ้าผึ้งไหลเป็นทางยาวอยู่เบื้องหน้า
“ฉงต้าให้พวกเขานั่งหลังของเจ้ากับข้าได้หรือเปล่า” อันอันอยากให้พี่ชายพี่สาวได้มีประสบการณ์เหมือนตนบ้างจึงได้ถามขึ้นอย่างคาดหวัง ‘มันบอกว่าได้’ กุยเฮยแปลออกมาตามเดิม
“ขอบใจนะเจ้าดีที่สุด เอาไว้ข้าจะย่างกุ้งให้กิน ห๊ะ! กุ้งข้าลืมทำหลุมดักไปเลย” อันอันพูดขึ้นก่อนจะร้องอย่างตกใจออกมา434
‘เป็นทางผ่านนี่ เจ้าก็ไปขุดหลุมทิ้งไว้สิไม่เห็นยาก’ กุยเฮยพูดออกมาอีกครั้ง ‘แหะ ๆ จริงด้วย เอาเถอะวันนี้มีอะไรก็กินอย่างนั้นไปก่อน’ อันอันหัวเราะแห้ง ๆ
ก่อนที่นางจะส่งตะโกนเรียกพี่ ๆ “พี่สาม พี่สี่ พี่มู่ตาน”เด็กทั้งสามหยุดฝีเท้าของตนลงหันกลับมาด้านหลัง
“น้องเล็กเจ้าขี่หมี” ยงฮ่าวรีบวิ่งกลับมา
