อยากโกรธก็ไม่อาจทำได้เมื่อเห็นใบหน้าอันไร้เดียงสาของมัน“อยากกินเหรอ” เด็กหญิงตัวเล็กพูดขึ้น หลังจากได้รับการช่วยเหลือให้ลุกขึ้นยืนจากมู่ตานและพี่ชายทั้งสองหมีตัวเท่ากันพยักหน้าหงึกหงัก “แต่เนื่องจากเจ้าทำให้ข้าตกใจยังไงก็ต้องถูกลงโทษ ดังนั้นจงพาพวกเราไปหาของดีในป่าซะ” คำว่าของดีของอันอันหมีตัวน้อยเอียงคอนิ่งคิดอยู่ชั่วครู่อย่างทำความเข้าใจก่อนจะพยักหน้าตกลงกุยเฮยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยจึงได้สื่อสารกับสหายของตนอย่างกังขา ‘เด็กน้อยเจ้าแน่ใจว่าจะเชื่อมันได้อย่างนั้นหรือ’‘ข้าคิดว่าน่าจะเชื่อได้อยู่นะ เพราะเมื่อวานเจ้าตัวเล็กนี่ยังพาพวกเราไปเก็บผักอยู่เลย’ อันอันตอบกลับอย่างมั่นใจ386
โดยไม่รู้เลยว่าของดีของฉงซานนั้นนะดีจริง แต่กว่าจะได้มาก็เรียกว่าทั้งคนและหมี รวมถึงเต่าหืดขึ้นคอทีเดียว386
