ว่าด้วยเรื่องของตำรา
เมื่อผู้ใหญ่และเด็กตกลงกันได้ ย่อมถึงเวลาแยกย้าย“ท่านลุงพวกข้าขอลาก่อนนะเจ้าคะ เอาไว้วันพรุ่งค่อยพบกัน” อันอันตัดสินใจบอกลาขึ้นมาก่อน
“ได้สิเอาไว้วันพรุ่งค่อยพบกัน หลานข้า เงินจำนวนนี้เจ้ากับพี่ชายจงนำไปซื้อของกินกันนะ อย่าได้ดูถูกเงินเพียงน้อยนิดของลุงละ” ก่อนลาจาก ชายวัยกลางคนได้มอบถุงเงินวางบนมือเล็กของอันอัน
แม้นํ้าหนักของมันจะไม่มาก ทว่ากลับทำให้ใจของเด็กหญิงนั้นหนักอึ้งด้วยความซาบซึ้ง “ท่านลุงอย่าได้กล่าวเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ เป็นหลานที่ต้องขอขอบคุณท่านที่มีความเมตตากับพวกเราต่างหาก”ส่วนภายในความคิดนั้น (ข้าจะตอบแทนท่านให้มากกว่าเงินในถุงนี้อย่างแน่นอน)267
“เด็กดี พวกเจ้ารีบไปซื้อขนมกินกันเถอะ เวลาไม่เช้าแล้วไหนพวกเจ้ายังจะต้องกลับหมู่บ้านกันอีก หากว่าลุงไม่มีเรื่องให้ต้องจัดการ ข้าคงจะตามไปส่งเป็นแน่” ชายวัยกลางคนลูบหัวเล็กของเด็กหญิงกล่าวอย่างเอ็นดู
คล้อยหลังเจ้าเมืองวัยกลางคนจากไป อันอันก็นำเงินอีแปะมาส่งให้พี่สามพี่สี่คนละพวง “น้องเล็กนี่มันมากเกินไป ขะ..ข้าไม่อาจรับเงินของเจ้าได้” นี่คือคำปฏิเสธของพี่ชายวัยหกขวบทั้งสองคน
“พวกท่านรับไปเถอะเจ้าค่ะ ข้าได้มาตั้งเยอะ เหรียญพวกนี้มีพวงละหนึ่งร้อยอีแปะ ท่านอยากกินอะไรก็ซื้อและก็ซื้อไปฝากคนที่บ้านด้วยจงอย่าได้เสียดายข้ารับรองว่าในอนาคตพวกเราจะต้องรํ่ารวยมากกว่านี้อย่างแน่นอน” เด็กหญิงพูดอย่างใจปํ้าในเวลาเดียวกัน
