ก็กล่าวยืนยันออกมาด้วยว่าตนสามารถทำได้จริง
ซึ่งถ้อยคำของนางนั้นเหล่าพี่ชายทั้งสี่ไม่มีใครคิดค้าน อีกทั้งยังคิดเหมือน ๆ กันด้วยว่า ‘ไม่เชื่อนางแล้วจะเชื่อใคร มีอย่างที่268
ไหนเข้าตลาดมาเพียงไม่นานนางสามารถหาเงินได้ถึงสี่พันตำลึงทอง นี่ไม่เรียกว่าเทพเจ้าแห่งโชคลาภอยู่ข้างนางหรอกหรือ’
เมื่อพี่ชายวัยหกขวบทั้งสองยอมรับเงินไปแล้ว อันอันก็หันหน้ามาหาพี่ใหญ่พี่รองผู้ตามใจนางแม้ในคราแรกจะขัดใจเนื่องจากความเป็นห่วง แต่สุดท้ายพวกเขาก็ยังคงตามใจนางอยู่ดี
“ข้าให้พวกท่านคนละห้าร้อยตำลึงทองเจ้าคะ” เด็กหญิงส่งตั๋วเงินจำนวนดังกล่าวไปต่อหน้าทั้งสองคน
ทั้งจือฉีและมู่เทาพากันยืนนิ่งค้างอย่างตกใจ “พวกเรารับไม่ได้ เจ้าเก็บเอาไว้เถอะ” จือฉีปฏิเสธโดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลา
“อย่างที่ศิษย์พี่ใหญ่ว่าเจ้ารีบเก็บมันไปซะ จะเอามาให้พวกข้าทำไมสมุนไพรเป็นของเจ้า เราสองคนไม่ได้ทำสิ่งใดเลย” มู่เทาเองก็ปฏิเสธออกมาอย่างรวดเร็วไม่แพ้ผู้เป็นพี่
“พี่ใหญ่ พี่รอง ฟังข้านะเจ้าคะ ท่านทั้งสองปีนี้ก็สิบหกแล้วอีกไม่นานพวกท่านก็จะต้องแต่งงาน หากพวกท่านยังไม่มีแม้แต่ที่อยู่ ข้าจะมีพี่สะใภ้ได้อย่างไร” คำพูดอันคล้ายดูแก่แดด269
ของเด็กหญิงทำให้เกิดริ้วแรงสีแดงพาดผ่านบนใบหน้าของเด็กชายผู้กำลังจะเป็นเด็กหนุ่มในไม่ช้า
“จะ…เจ้าเป็นเด็กผู้หญิงเหตุใดกล้าพูดออกมาแบบนี้ไม่ได้การแล้ว กลับไปข้าจะต้องไปบอกท่านอาจารย์แม่ให้สั่งสอนสี่คุณธรรมหลักจร
