่รู้เลยว่าตำราเล่มอื่นนั้นไม่ได้เป็นที่ต้องการของผู้เป็นน้องมากเท่ากับตำราปกแดงเล่มบาง277
ในขณะที่มู่เทาหยิบตำราเหล่านั้นลงมาก็เหมือนว่าโชคชะตาจะเข้าข้างเด็กหญิงผู้จ้องหนังสือปกแดงไม่แม้แต่จะกะพริบตา ตำราเล่มนั้นลอยละลิ่วลงกับพื้นปนไปกับตำราเล่มอื่นที่กองอยู่ด้านล่างเด็กหญิงจึงได้ถือโอกาสเมื่อพี่รองเดินไปเรียกคนงานในร้านให้มาช่วยยกหนังสือไปคิดเงิน(โอ้! แม่เจ้านี่เรียกว่าตำราวสันต์อย่างนั้นหรือไม่มีอะไรเลยเพียงแค่ภาพวาดที่เปิดตรงนั้นนิดเปิดตรงนี้หน่อย ท่วงท่าก็สามัญยิ่ง) อันอันคิดอย่างผิดหวังก่อนที่จะตาสว่างวาบอีกครั้ง(แบบนี้ก็ดีแล้วนี่ เราจะได้ทำเงินได้ แต่ตอนนี้ตำราแบบนี้คงไม่อาจทำได้) อันอันมองสำราวจร่างกายของตนถอนใจอีกครั้ง(เอาไว้ให้เราเติบโตจนปักปิ่นก่อนก็แล้วกัน ในตอนนี้คงได้แต่เขียนตำรานิยายที่คุณหนูเหล่านั้นชอบไปก่อนละนะ จากที่ได้ยินเล่มหนึ่งราคาตั้งสองตำลึงเงินเชียว) อันอันคิดในขณะที่มือน้อย ๆ ซุกหนังสือต้องห้ามเล่มนั้นไว้ในกองตำราเล่มหนา278
