วเจ้าตัวเล็กจึงได้หยิบตำราที่เขียนเรื่องราวประโลมโลกเหล่านั้นขึ้นมาอ่าน“ห๊ะ! นี่ฉันอ่านอะไร เป็นคนหนูสูงศักดิ์แต่ทำไมโง่จัง แล้วก็จบง่าย ๆ แบบนี้อะนะ เล่มนี้ก็เหมือนกัน เล่มนั้นก็ด้วยเหตุใดไม่แตกต่างกันเลยสักเล่มเลย ว่าแล้วเหตุใดหญิงสาวคนนั้นจึงพูดออกมาแบบนั้น” อันอันพูดออกมาอย่างหงุดหงิดพร้อมวางตำราประโลมโลกพวกนั้นเข้าที่เดิมจากนั้นเท้าเล็ก ๆ ของเด็กหญิงก็มาหยุดอยู่หน้าชั้นตำราที่เห็นชายหนุ่มคนนั้นเอ่ยถามคนทำงานในร้านเด็กหญิงกวาดตามองตำราทุกเล่มอย่างตั้งใจก็เห็นว่าส่วนใหญ่เป็นตำราแบบเรียน ตำราว่าด้วยโคลงกลอน คัมภีร์ว่าด้วยหลักกตัญsู จริยามารยาท276
“ข้าเห็นแล้ว แต่อยู่สูงขนาดนั้นข้าจะหยิบลงมาดูยังไง”ในระหว่างที่เจ้าตัวน้อยกำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่นั้น“น้องเล็กเจ้าต้องการอะไร” มู่เทาผู้จูงมืออานเจิงมาด้วยกันเมื่อเห็นนางจึงได้ถามออกมาอย่างสงสัย“พี่รองเจ้าคะ ข้ากำลังอยากได้ตำราไปให้ท่านพ่อ สำหรับการสอนคนในหมู่บ้านเจ้าค่ะ ท่านช่วยหยิบตำราทุกเล่มบนนั้นลงมาให้ข้าได้หรือไม่”คำพูดของคนเป็นน้องทำให้มู่เทารู้สึกตกใจ “เจ้าจะซื้อทุกเล่มเลยอย่างนั้นเหรอ” ผู้เป็นพี่ย้อนถามในขณะมองชั้นวางที่มีตำราไม่น่าจะตํ่ากว่าห้าสิบเล่มเรียงอยู่อย่างเป็นระเบียบหนิงอันกะพริบตาปริบ ๆ มองเขาพยักหน้าอย่างใส่ซื่อ“เจ้าค่ะทั้งหมด” เจ้าตัวเล็กยืนยัน“พี่จะหยิบลงมาให้เอง” มู่เทารีบทำตามที่ผู้เป็นน้องต้องการทันที โดยไม
