หวานใสของหญิงผู้มีผ้าโปร่งสีขาวรองเท้าปักประดับมุกเม็ดเล็กสามเม็ดดังขึ้นทำลายความเงียบ“เจ้าก็รู้ว่ามันคือเรื่องแต่งขึ้น อย่าได้จริงจังไปนักเลย ว่าแต่เหตุใดร้านตำราแห่งนี้จึงมีแต่เรื่องซํ้าไปซํ้ามาแบบนี้กัน ข้าละ274
อ่านจนจำได้แล้วว่าแต่ละเรื่องนั้นจบยังไง” หญิงสาวอีกคนพูดอย่างเบื่อหน่ายก่อนวางตำราเล่มบางนั้นเข้าชั้นตามเดิมอันอันผู้ที่ได้ยินคำกล่าวที่ว่า จึงได้เกิดความคิดบางอย่างผุดวาบแต่ก่อนที่นางจะได้พูดอะไรออกไป ก็บังเอิญได้ยินเสียงของบุรุษผู้หนึ่งกระซิบข้างหูอยู่กับคนทำงานภายในร้าน“ตำราปกแดงเล่มใหม่ยังไม่มาอีกเหรอ เหตุใดเดือนนี้ช้าอย่างนี้เล่า” นํ้าเสียงของผู้ถามค่อนข้างหงุดหงิดเป็นอย่างยิ่งอันอันยืนมึนงงอยู่สักพักก็มีผู้ไขความสงสัยให้ตน “ข้าไม่คิดเลยว่ากลางวันแสก ๆ จะมีคนกล้ามาถามหาตำราวสันต์ดูท่าแล้วคนผู้นั้นคงจะเป็นพวกหื่นกามใบหน้าน่าเกลียดเป็นแน่”คำพูดของหญิงสาวคนนี้ได้ทำให้อันอันคิดวิธีหาเงินได้อีกแล้ว ‘ฮ่า ๆ ข้าอันอันผู้นี้จะเปลี่ยนแปลงวงการนิยายของยุคนี้เอง’ หนิงอันคิดอย่างดีใจเนื่องจากนางไม่คิดว่าจะมีวิธีหาเงินจากการทำงานอันเป็นที่รักได้อีก เต่าตัวน้อยรู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุอีกครั้ง275
โดยเด็กหญิงได้ลืมไปแล้วว่าสาเหตุที่ทำให้จิตวิญญาณของตนต้องมาอยู่ในร่างนี้เกิดจากนิยายนั่นเองหนิงอันมองนู่นนี่นานอย่างสนใจ จนกระทั่งเมื่อเห็นว่าเด็กสาวทั้งสองเดินห่างออกไปไกลแล้
