้าไม่ได้ว่าเจ้าสักหน่อยเหตุใดต้องโกรธด้วย ที่ข้าว่าคือเสียงเล็กแหลมสูงนั่นต่างหากเล่า’ เต่าน้อยเถียงข้างๆ คู ๆ
‘เจ้าแน่ใจว่าไม่รู้จริง ๆ ว่าเสียงหัวเราะนั้นเป็นของข้า’ อันอันยังคงไม่ยอมแพ้ดังนั้นนางจึงตอบโต้เต่าตัวน้อยทันควัน
หนึ่งเด็กหนึ่งเต่าเถียงกันไปมาในระหว่างนั้นก็เดินเข้าร้านนั้น ออกร้านนี้ไปด้วย จนมาถึงหน้าร้านขายตำรา“พี่ใหญ่ข้าขอแวะสักครู่นะเจ้าคะ” ไม่รอให้พี่ใหญ่อนุญาตเด็กหญิงก็พุ่งเป็นลูกธนูถูกปล่อยออกจากคันศร เข้าไปในร้านอย่างว่องไว
“แล้วนางจะถามข้าทำไม” จือฉีเปรยพร้อมกับยกมือขึ้นเกาหัว “ท่านก็รู้นางเพียงแค่บอก หาได้รอให้ใครอนุญาตไม่ พวกเรารีบตามนางไปเถอะ” มู่เทาพูดพร้อมกับเดินจูงมืออานเจิงให้เข้าไปด้านใน273
เจ้าของร้านวัยชราผู้รักตำรายิ่งชีพ กล่าวต้อนรับเด็กพวกนี้ด้วยรอยยิ้ม โดยไม่ได้มีความรังเกียจต่อการแต่งกายของพวกเขา แม้จะไม่ถึงกับเก่ามากแต่ก็หาเป็นผ้าเนื้อดีเช่นเดียวกับเด็กหญิงก่อนหน้า
อันอันมองตำราเล่มหนาบ้างเล่มบางบ้าง อย่างสนใจกลิ่นหมึกจากตำราเหล่านี้ ทำให้คนที่รักหนังสืออย่างนางมีความสุขจนกระทั่งนางเดินมาถึงบริเวณที่มีสตรีอยู่กันสองคนพวกนางทั้งคู่ต่างสวมหมวกผ้าโปร่งปิดตั้งตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าปกปิดตัวตนดั่งเช่นหญิงยังไม่ออกเรือนตามยุคสมัยนี้“หากเป็นข้านะไม่มีหรอกที่จะยอมหนีตามบัณฑิตจน ๆเพื่อไปใช้ชีวิตร่วมกัน ตัวเป็นถึงคุณหนูมีเงินเหตุใดช่างโง่งมยิ่ง”นํ้าเสียง
