างนี้ดีหรือไม่เงินจำนวนนี้ของเจ้าให้ถือว่าพี่ทั้งสองหยิบยืมเจ้ามาก่อนหากเจ้าไม่ขัดข้อง พี่กับพี่รองของเจ้าก็จะยอมรับไว้ ทว่าเมื่อใดที่เราสามารถเก็บเงินจนครบจำนวน เจ้าห้ามปฏิเสธรับคืนอย่างเด็ดขาดตกลงไหม” คำพูดของจือฉีทำให้อันอันมองใบหน้าของ271
เขา สลับกับใบหน้าของพี่รองที่พยักหน้าสนับสนุนคำพูดของพี่ใหญ่อย่างเอาเป็นเอาตาย
“ตกลงเจ้าค่ะ ถ้าอย่างนั้นพวกท่านก็รับไปได้แล้วข้าถือจนเมื่อยแล้วนี่” ผู้เป็นน้องโบกตั๋วเงินไปมาอย่างหวาดเสียวทำให้พี่ชายทั้งสองต้องรีบจับตั๋วเงินนั้นด้วยกลัวมันจะปลิว
“เอาล่ะ คราวนี้พวกเราก็ไปช้อปปิ้งกันเถอะ ใครอยากได้อะไรก็ซื้อ ๆ” อันอันพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี “น้องเล็กช้อปปิ้งคือสิ่งใด” คำถามของมู่เทาช่างแทนใจพี่น้องอีกสามคนยิ่ง
“การจับจ่ายยังไงละเจ้าคะ มีเงินแล้วก็ต้องใช้สิ ข้าชอบที่สุดก็คือการซื้อของนี่แหละโฮ๊ะ ๆ” เด็กหญิงปิดปากหัวเราะออกมาราวนางร้ายเจ้าเล่ห์ก็ไม่ปาน
‘ปีศาจ! เสียงนี้เหมือนกับที่ข้าได้ยินในถํ้าไม่มีผิด’ กุยเฮยโพล่งออกมาทำตัวสั่นงันงกอยู่บนหัวของเด็กหญิง
เส้นเลือดข้างขมับของอันอันเต้นตุบ ๆ ‘กุยเฮย! เจ้าว่าใครเป็นปีศาจ เจ้าได้โปรดเบิ่งตาเล็กของเจ้าดูข้าให้ดีสิ ดวงตากลมโตแวววาว ใบหน้ากลมน่ารัก272
จมูกแม้จะไม่ได้โด่งมากแต่ก็รับกับปากกระจับได้รูป ข้างามมากขนาดนี้เจ้ากล้าดีอย่างไรว่าข้าเป็นปีศาจหะ!’ คำพูดของนางทำให้กุยเฮยแทบจะพาตัวเองตกลงจากศีรษะของนาง
‘ข
