บทที่ 322 ชุลมุนวุ่นวาย!
“พ่อหนุ่มอยู่ก่อนเถอะ”
เมื่อพวกเย่ชิวไป่ทั้งสามได้ยินคำกล่าวนี้ พวกเขาก็หันไปหาแหล่งที่มาของเสียง
ทั้งสามพบชายชราที่มีริ้วรอยบนใบหน้า
เส้นผมของชายชราเปลี่ยนเป็นสีเทา และกระจายไปทุกที่เหมือนไม่ได้รับการดูแล
ดวงตาเขามีขนาดเล็กมากจนแทบจะมองไม่เห็นดวงตา
หลายๆ คนจะคิดว่าเขาหลับตา
อย่างไรก็ตาม ดวงตาคู่นั้นสร้างความประทับใจให้กับเย่ชิวไป่อย่างบอกไม่ถูก
ดวงตาทั้งคู่เต็มไปด้วยความขุ่นมัว
แต่ในความขุ่นมัวนั้น ก็ยังมีแสงแวบวาบสว่างอยู่
ราวกับมีแสงจากประภาคารส่องสว่างบนผิวน้ำทะเลในเวลากลางคืน ท่ามกลางหมอกหนาทึบยามค่ำ
เมื่อพวกเขาแน่ใจว่าชายชราที่กำลังมองอยู่เป็นผู้เอ่ยทัก เย่ชิวไป่ก็ชี้มาที่ตัวเองแล้วถามว่า “ท่านผู้เฒ่า ท่านเรียกข้างั้นเหรอ?”
ชายชรายิ้มและพยักหน้า จากนั้นค่อยๆ โบกมือแล้วกล่าวว่า “มาท่างนี้สิ พ่อหนุ่ม ข้ามีบางอย่างที่เจ้าจะต้องสนใจอย่างแน่นอน”
เย่ชิวไป่ เสี่ยวเฮยและซือเฉิงมองหน้ากัน
หลังจากทั้หมดพนักหน้าให้แกกันแล้ว พวกเขาก็เดินเข้าไปทันที
เมื่อมองดูสิ่งของรูปทรงแปลกๆ ต่างๆ ที่วางอยู่บนผ้าลินินเก่าๆ เขาก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย เย่ชิวไป่เลยถามว่า “ท่านผู้เฒ่า ท่านให้เราดูสิ่งใด?”
ชายชรายิ้มเล็กน้อยแล้วชี้ไปที่วัตถุที่อยู่ใกล้เขามากที่สุด
วัตถุชิ้นนี้เป็นชิ้นส่วนเหล็กที่ดูเสียหายเล็กน้อย และมีรอยนิดหน่อย
ไม่มีอะไรอื่นนอกจากสนิมเล็กน้อยบนชิ้นเหล็ก
ดูๆ แล้ว ไม่
