บทที่ 321 ขอบคุณผู้อาวุโส
ในช่วงเวลาที่เย่ชิวไป่ใช้จี้หยกเพื่อเปิดใช้งานค่ายกลนั้น
หลู่ฉางเซินที่อยู่ ณ เขตแดนทุรกันดาร เขาสามารถรับรู้ถึงมันได้ทันที
ตอนค่ายกลปรากฎตัว เขากำลังพรวนดินอยู่ที่สวนผักอยู่พอดี
เฮ้อ…เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
ดูเหมือนว่า….อีกไม่นานเขาคงต้องออกเดินทางไกลอีกแล้วซินะ
ไอ้สารเลวน้อย!
พวกเจ้าเคยอยู่เงียบๆ เรียบร้อยเป็นบ้างไหม?
เด็กบ้าพวกนี้….คงเริ่มสร้างปัญหาอีกแล้วล่ะซิ?
ไม่อยากจะพูดเลยจริงๆ
แต่หลู่ฉางเซินชื่นชมความสามารถของลูกศิษย์ของเขาในการก่อปัญหาจริงๆ
โดยเฉพาะเจ้าสารเลวเย่ชิวไป่…
หลังจากบ่นได้สักพัก
ก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในศาลาเฉาถัง
ชายหนุ่มที่มาดูอ่อนวัยและหล่อเหลามาก
แถมมีออร่าที่ดูทรงพลังเป็นพิเศษ
เมื่อเห็นชายหนุ่มผู้นี้ หลู่ฉางเซินก็เหลือบมองเขา แต่ไม่พูดอะไร แม้แต่สีหน้าของเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย
ชิ….ดูเหมือนข้าจะคุ้นเคยกับมันแล้ว
แแน่นอน ผุ้ที่มาคือ “หลิวซื่อหลู” นั่นเอง
เมื่อหลิวซื่อหลูเดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้ม เขาก็มองไปที่ “ผัก” ในสวนผักอีกครั้ง และยังคงมีความรู้สึกตกใจในดวงตาของเขาอยู่ดี
ไม่ว่าจะดูกี่ครั้งก็ยังรู้สึกหวาดกลัวชะมัด
เห็นได้ชัดว่า “ผัก” ทั้งหมดเป็นแค่สมบัติทางธรรมชาติที่พบเห็นได้ทั่วๆไป ไม่ว่าจะมองมุมไหน ล้วนเป็นวัสดุธรรมดาๆ ในสายตาของเขาเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม อายุและออร่าปราณของ”ผัก” ที่บรรจุอยู่ในนั้น
พวกมันทั้งหมด….สูงอย่างมาก!
นี่ค
