ฮึฮึ….เจ้าอยากให้ข้าหยุดงั้นเหรอ?
เย่ชิวไป่เยาะเย้ยอยู่ในใจ
ทำไมข้าต้องหยุด?
ในเมื่อตอนนี้ พวกเขาและคฤหาสน์เจ้าเมืองกลายเป็นศัตรูกันไปแล้ว
มีเพียงข้าอยู่ไม่ก็เจ้าตายเท่านั้น ต่อจากนี้ย่อมไม่มีทางพูดคุยกันได้อีกต่อไปแล้ว!
ให้ข้าหยุดเพื่อ!?
ให้ข้ารอคอยการแก้แค้นจากเจ้าในอนาคตหรือไง?
เย่ชิวไป่คงจะโง่มาก ถ้าเขาคิดจะหยุดเรื่องราวในครั้งนี้จริงๆ!
ตราบใดที่เป็นศัตรูกัน
เขาจำเป็นต้องตัดรากถอนโคน!
ที่สำคัญ
ความแค้นที่เสี่ยวเฮยสังหารบุตรสาวในครั้งนี้
ย่อมไม่มีทางที่เจิ้งหยงอันจะยอมอภัยอย่างแน่นอน
เป็นเรื่องธรรมดาที่เย่ชิวไป่ต้องจัดการ เพื่อตัดปัญหาที่จะเกิดกับศิษย์น้องเขาในอนาคต!
ในตอนนี้ ใบหน้าของเจิ้งหยงอันดูน่าเกลียดมาก เมื่อเขาเห็นว่าเย่ชิวไป่ไม่มีความตั้งใจที่จะหยุด
เขาก็รู้ได้ทันที
ในสถานการณ์เช่นนี้ อีกฝ่ายจะไม่หยุดอย่างแน่นอน
ถ้าเป็นตัวเขาเอง เขาก็ต้องตัดปัญญหา เพื่อหลีกเลี่ยงสิ่งที่จะตามมาในอนาคต!
นี่คือสิ่งที่คนฉลาดต้องทำ
หลังจากนั้น
เจิ้งหยงอันก็ไม่พูดอะไรอีกต่อไป แต่กลับชี้นิ้วขึ้นไปบนฟ้าและกระตุ้นค่ายกลขึ้นมาแทน!
ในพื้นที่ของคฤหาสน์เจ้าเมือง
รูปแบบค่ายกลทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า!
ค่ายกลรวมตัวกันกลายเป็นชุดเกราะปีศาจสีทอง!
แล้วชุดเกราะปีศาจสีทองก็พุ่งมาทางเจิ้นหยงอันทันที
หลังจากเห็นชุดเกราะแล้ว มือยักษ์ของเจิ้งหยงอันก็ประสานรวมกับค่ายกลชุดเกราะปีศาจสีทองทันที
ไม่นานนัก ออร่าปราณก็ถูก
