ไม่มีใครคำดหวังว่ำสิ่งนี้จะเกิดขึ้น
หลังจำกเสนอรำคำประมูลเพียงไม่กี่ครั้ง
รำคำก็ดีดสูงขึ้นไปถึง สิบเอ็ดล้ำนหยวนจิงแล้ว
อำจกล่ำวได้ว่ำ ในกำรประมูลครั้งก่อนรำคำก็ไม่เคยสูงถึงขนำดนี้
อย่ำลืม ที่นี่เป็นเพียงแค่เมืองชำบขอบของเขตแดนไร้พรมแดนเท่ำนั้น?
ณ ตอนนี้ ผู้เชี่ยวชำญของนิกำยฉือเหยียนกัดฟันของเขำ
ครั้งนี้พวกเขำเดินทำงหลำยพันลี้ ตั้งใจมำที่เมืองหลงฉีเพื่อชิงตรำมำรอเวจีชิ้นนี้!
แต่ในตอนนี้ รำคำประมูลอำจกล่ำวได้ว่ำ เกินควำมคำดหมำยของพวกเขำไปมำก…
ในห้องของนิกำยฉือเหยียน
ชำยผู้หนึ่งสวมเสื้อคลุมสีด ำกล่ำวว่ำ: “ไม่ว่ำจะแพงแค่ไหน เรำจะต้องประมูลมันมำให้ได้ ผลประโยชน์ของสมบัติชิ้นนี้ เรำต้องได้มำ”
เมื่อได้ยินสิ่งที่ชำยคนนั้นกล่ำว
ปรมำจำรย์ผู้ยิ่งใหญ่ของนิกำยฉือเหยียนก็สงบลง เขำมองดูชำยในชุดคลุมสีด ำ และกล่ำวด้วยควำมเคำรพ: “ข้ำเข้ำใจแล้ว”
ในไม่ช้ำ รำคำก็เพิ่มขึ้นมำอีก
“สิบสองล้ำนหยวนจิง!”
สิบสองล้ำนหยวนจิง!
โอ้แม่เจ้ำ….เพิ่มอีกหนึ่งล้ำนหยวนโดยตรง!
ข้ำเกรงว่ำ.
รำคำของตรำมำรอเวจีนี้ น่ำจะเกิน สิบห้ำล้ำนหยวนจิง
ปรมำจำรย์ผู้ยิ่งใหญ่ของส ำนักเซ่ำฮัว มองไปในทิศทำงของนิกำยฉือเหยียน เขำขมวดคิ้วเล็กน้อยและกล่ำวอย่ำงสงสัย:“รำกฐำนของนิกำยฉือเหยียน ไม่ควรแข็งแกร่งเช่นนี้”
“ส ำหรับนิกำยฉือเหยียน สิบสองล้ำนหยวนจิง มันต้องใช้ทรัพยำกรจ ำนวนมำก พวกเขำไม่น่ำจะมีเงินกว่ำนี้?”
“เพียงแค่รำคำประมูล สิบสองล้ำนหยวนจิ
