ยก็หยุดเขามิได้!
“คอยก่อนเถอะ เซียนผู้นี้จะขยี้เจ้าเป็นเสี่ยง ๆ ในสักวัน!”
ก่อนหลบลี้ เขาก็ไม่ลืมทิ้งคำอาฆาตเพื่อรักษาศักดิ์ศรีอันน้อยนิด
หากมีใครมาเห็นภาพนี้ คงคิดเป็นแน่ว่าพวกตนหูพร่าตาฝาดเห็นเซียนขวัญผวาหลีกลี้ผู้ฝึกตนซึ่งยังไม่บรรลุเซียนผู้หนึ่ง!
วิ้ง!
อักขระเซียนบนฟ้าโถมทะยาน ก่อตัวเป็นอาคมล้อมตัวเจียงผิงอันและเซี่ยเปิ่นจวินไว้
นี่คือค่ายกลเซียนที่เจียงผิงอันได้มาในโลกใบน้อยของราชินีปีศาจก่อนหน้านี้ คณะเสินกวงเตรียมไว้ลอบโจมตีคณะเลือดเหล็กทว่าเจียงผิงอันมองทะลุเห็นแผนการนี้ล่วงหน้า คณะเสินกวงแพ้พ่ายค่ายกลเซียนนี้จึงตกเป็นของเขา
ก่อนร่างศึกปรากฏกาย เขาก็เตรียมค่ายกลนี้ไปพลาง ๆ เผื่อฉุกเฉินแล้ว
และได้ใช้ตามคาดเลย
เจียงผิงอันไม่เคยชอบปล่อยพยัคฆ์คืนภูเขา เขาต้องการเพียงเลี่ยงปัญหาเรื้อรัง ไม่อยากถูกเซียนผู้ใดหมายหัว
เมื่อถูกขวาง สีหน้าของเซี่ยเปิ่นจวินก็แปรเปลี่ยนมหันต์ อีกฝ่ายกระทั่งวางค่ายกลลอบโจมตี!
“ศิษย์ข้า หากมีอะไรก็พูดคุยกันดี ๆ เถิด อาจารย์ให้ร้านที่เหลือกับเจ้าได้นะ เราไม่เห็นต้องสู้ต้องฆ่ากันเลย”
ยามสู้ได้ก็ใช้หมัดแทนวาจา พอสู้ไม่ไหวก็เริ่มอ้างเหตุผล
“พอฆ่าเจ้า มิใช่ร้านเจ้าก็ตกทอดถึงข้าอยู่ดีหรือ?”
สีหน้าของเจียงผิงอันไร้อารมณ์ เท้าของเขาเหยียบบนทะเลโลหิต หมัดทลายสุญตาโจมตีต่อไป
เซี่ยเปิ่นจวินเห็นอีกฝ่ายไม่คิดปล่อยเขาไป ก็ตวาดด้วยดวงตาแดงฉาน “คิดจริง ๆ หรือว่าเซียนผู้น
