ศาสตราเซียนอันล ้าค่าแต่แรก กระทั่งเซียนยังลังเลมิกล้าทำลายล้านผลึกเซียนกันง่าย ๆ
เขามิคาดเช่นกันว่าเจียงผิงอันจะสามารถระเบิดศาสตราเซียนได้หากเป็นปกติแล้ว ผู้ฝึกตนที่ยังมิบรรลุเซียนจะมิอาจทำลายศาสตราเซียนใด ๆ ได้เลย
เซี่ยเปิ่นจวินถูกเศษศาสตราเซียนทิ่มแทง โลหิตหลากนอง
“ไอ้เด็กสารเลวนี่!!”
เซี่ยเปิ่นจวินเดือดดาลจนสะท้านทั้งกาย ดวงตาแดงฉาน เขาเป็นถึงเซียน แต่กลับถูกผู้ฝึกตนต ่าต้อยหักเหลี่ยมถึงสองหน
เขาใช้ธงค่ายกลสีเลือดผืนหนึ่งออกมา พุ่งตรงเข้าหาเจียงผิงอัน
เจียงผิงอันมองเซี่ยเปิ่นจวินที่พุ่งเข้าปราชิดอีกครั้ง แล้วขว้างมีดเซียนออกไปอีกเล่มด้วยสีหน้าแตกตื่น
หนนี้เซี่ยเปิ่นจวินเตรียมตัวไว้แล้ว เขาสะบัดธงค่ายกล วายุเซียนโบยพัด ฟาดมีดเซียนกระเด็นไป
ตู้ม!
มีดเซียนระเบิดออก ภูเขามากมายสลายเป็นจุณ
แต่หนนี้ เซี่ยเปิ่นจวินมิได้เสียหาย
เซี่ยเปิ่นจวินพุ่งเข้ามาคว้าคอเจียงผิงอัน
“เด็กเวร แน่จริงก็หนีอีกสิ! เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร กล้าโจมตีเซียนผู้นี้ เจ้าควรได้เป็นจิตศาสตรา อยู่ยืนยาวไปกับข้า แต่กลับรนหาที่ตายเอง เซียนผู้นี้จะถลกหนังหักกระดูก ทรมานเจ้าไปแสนปี!”
เซี่ยเปิ่นจวินคิดว่าเจียงผิงอันจะแสดงสีหน้าหวาดกลัวสิ้นหวังทว่าเหตุการณ์ที่คิดกลับไม่เกิดขึ้น
ใบหน้าของเจียงผิงอันไร้ความกลัวใด ๆ สายตาของเขาเยือกเย็นจนชวนสะพรึง ราวสรรพสิ่งล้วนอยู่ในควบคุมของเขา
สิ่งนี้ทำให้เซี่ยเปิ่นจวินเกิดสังหรณ์ร้าย
