่ะ”
เซี่ยเปิ่นจวินเคยไปแดนยมโลกมาแล้ว และไปวางค่ายกลไว้ที่นั่นซึ่งสามารถเคลื่อนย้ายตรงไปหามันได้โดยตรง
เจียงผิงอันดูตกใจ “อาจารย์ ท่านพยายามหลอมอาวุธวิเศษชั่วร้ายอะไรอยู่หรือขอรับ ถึงต้องใช้เพลิงชั่วร้ายเช่นนี้? อาจารย์ ท่านต้องสุขุมสงบใจ อย่าออกนอกเส้นทางนะขอรับ!”
เขาพยายามเกลี้ยกล่อมอีกฝ่ายให้เปลี่ยนใจ
“เจ้ายังไม่ถึงระดับข้า ไม่เข้าใจหรอก” สายตาของเซี่ยเปิ่นจวินพลันลุ่มลึก เปี่ยมร่องรอยแห่งกาล
“ผู้ฝึกตนที่ยังไม่บรรลุเซียนอย่างพวกเจ้า คิดว่าเซียนอย่างเรามีสถานะสูงส่ง จะทำอะไรก็ได้ สัญจรหมื่นภพไร้ข้อจำกัด แต่แท้จริงมิใช่เช่นนั้นเลย”
“ถึงจะบรรลุเซียน ข้าก็ยังเป็นเซียนระดับต ่าสุด แม้จะมีชีวิตอมตะข้าก็ยังต้องใช้ทรัพยากรมากมายในการรักษาชีวิต อยู่ได้ไปวัน ๆโดยหลอมศาสตราเซียนมาแลกทรัพยากรเท่านั้น”
“เจ้าสงสัยหรือไม่ว่า เปิดร้านกำไรตั้งมากมาย จะมีเงินแค่รักษาชีวิตได้อย่างไร?”
“ทุกครั้งที่อาจารย์เปิดร้านโดยอาศัยนามของสำนักร้อยศาสตราก็ต้องจ่ายทรัพยากรมากมายให้สำนักร้อยศาสตรา ซึ่งเงินจำนวนนี้หากไม่ใช้เวลาขั้นต ่าสามพันปีก็อย่าหวังหาคืนได้ หากอยากได้แบบร่างศาสตราเซียน ก็ต้องจ่ายทรัพยากรมากมายซื้อมา อยากได้ปรมาจารย์เซียนระดับสูงชี้แนะ ก็ยังต้องจ่ายทรัพยากรมากมาย…”
“สรุปคือ ไม่ว่าจะทำอะไรล้วนต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมาก ผู้ฝึกตนอย่างอาจารย์ที่ไม่มีภูมิหลังพิเศษ เก็บออมทรัพยากรได้ยากยิ่ง”
“บางครั้ง อ
