่างแร้นแค้น ไร้พืชผลหรือสิ่งมีชีวิตใดในสายตา บนอากาศก็ไร้ซึ่งปราณเซียน
บรรยากาศวังเวงไร้ชีวิตทำให้เจียงผิงอันขนลุกซู่
ผู้ฝึกตนอาจไม่ต้องการอาหาร แต่ต้องได้รับปราณ ทว่าที่นี่สัมผัสปราณอะไรแทบมิได้เลย สรรพสิ่งล้วนเย็นเยียบ เงียบสงัด ไม่มีกระทั่งลม เงียบเสียจนน่าขนลุก
ชวนสั่นประสาทดุจสามัญชนถูกส่งไปยังป่าเขาโดยไร้อาหาร
“นี่คือแดนยมโลก หรืออีกนามคือแดนมรณะ ห่างไกลสุดชายแดนภพเซียน”
เซี่ยเปิ่นจวินคว้าไหล่เจียงผิงอัน พาออกจากถ ้ามายังยอดผาแห่งหนึ่ง
ใต้ผาแห่งนั้นมีเพลิงสีดำโชติช่วง
เมื่อเห็นเปลวเพลิงเหล่านี้ เจียงผิงอันก็รู้สึกคลื่นเหียนอย่างบอกไม่ถูก เหมือนเขาเห็นของเน่าเหม็นชวนอาเจียน อำนาจรากฐานในกายเดียดฉันท์ปราณนี้นัก
นี่น่าจะเป็นเพลิงยมโลก สิ่งชั่วร้ายอย่างบริสุทธิ์ ไม่รู้ไฉนมันจึงอยู่ที่นี่
ใบหน้าของเซี่ยเปิ่นจวินเปี่ยมความตื่นเต้น โอกาสบรรลุเป็นเซียนปฐพีอยู่ตรงหน้าแล้ว!
“ศิษย์ข้า มองไว้แล้วจดจำให้ดี ห้ามออกห่างอาจารย์เกินสามจั้งอาจารย์จะอธิบายความรู้เรื่องการหลอมอาวุธระดับเซียนให้เจ้าฟัง”
เซี่ยเปิ่นจวินนั่งบนขอบผา เร่งปราณเซียนดึงดูดเพลิงยมโลกเข้ามา แล้วโยนวัตถุดิบอย่างศิลาทองโลหิตเซียน ผลึกศิลามิคสัญญีและไม้วิญญาณแค้นเข้าไป
เพลิงยมโลกสีดำนี้มิได้มีความร้อนสูงอะไรอย่างเห็นได้ชัด แต่มันกลับทำให้วัตถุดิบอย่างศิลาทองโลหิตเซียนหลอมละลายอย่างรวดเร็ว
หากเป็นไปตามสถานการณ์ปกติ ต่อให้ใช้พล
