สุขุมเข้าไว้นะ”
การสื่อสารด้วยจิตสัมผัสนั้นเป็นความลับยิ่งกว่าการสื่อกระแสปราณทั่วไป ยอดฝีมือระดับเซียนก็ตรวจจับได้ไม่ง่าย
เป้าจือคลี่ยิ้มกล่าว “ความเร็วการหลอมอาวุธของใต้เท้าเร็วขึ้นทุกทีแล้ว แข็งแกร่งจริง ๆ เจ้าค่ะ”
นางทำตัวเหมือนปกติ ราวไม่ได้ยินวาทะจากจิตสัมผัส
เจียงผิงอันอุ่นใจกับเป้าจือมาก นางดูแลร้านมาตลอดหลายปี ที่ร้านใหญ่โตได้เพียงนี้ก็เพราะผลงานนาง
เจียงผิงอันสื่อสารกับเป้าจือตามปกติ ขณะเดียวกันก็ใช้จิตสัมผัสบอกนางด้วย
“ข้ากับเซี่ยเปิ่นจวินกำลังจะไปจากร้านแล้ว หนนี้ข้าไป ไม่รู้จะได้กลับมาบอกลาเจ้าหรือไม่”
หลังจากรู้จักกันมาสองร้อยปี สองฝ่ายก็ปฏิบัติต่อกันเช่นสหาย
เป้าจือตระหนักถึงบางสิ่ง นิ้วของนางสะท้านน้อย ๆ “ใต้เท้า หากมีอันตราย ท่านให้เซียนที่จ้างมาทั้งสองช่วยได้นะเจ้าคะ”
“เปล่าประโยชน์ ถึงจะเป็นเซียนเหมือนกัน แต่ต่อหน้ายักษ์ใหญ่ระดับสำนักร้อยศาสตรา พวกเขาก็แค่ผู้น้อย มิกล้าลงมือกับเซียนจากสำนักร้อยศาสตราหรอก ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง ลาก่อนนะ”
“ใต้เท้า! ก่อนท่านจะไป ช่วยบอกนามจริงของท่านกับข้าได้หรือไม่?”
เป้าจือไม่อยากจากอีกฝ่ายโดยไม่รู้กระทั่งนามจริง
“เจียงผิงอัน เจียงจากคำว่าแม่น ้า ผิงอันที่แปลว่าความสงบสุข”
เจียงผิงอันทิ้งนามไว้แล้วหันกายจาก
เป้าจือจ้องตรงที่แผ่นหลังของเจียงผิงอัน สายตาของนางดูเหม่อลอย
หลังจากรู้จักกันมาสองร้อยปี นางชินกับการมีชายผู้นี้อยู่ใกล้ ๆแ
