ตั้งแต่กำรกลับมำจำกสงครำมกับรำชวงศ์หลัวอี้
เสี่ยวเฮยก็เงียบไป
นั่งบนหน้ำผำ ตำว่ำงเปล่ำ มองท้องฟ้ำ ไม่รู้จะคิดอะไร
เขำนั่งอยู่อย่ำงนั้นหลำยสิบวัน
และตอนนี้ หลังจำกหำยดีแล้ว
ในดวงตำมีแม้แต่สัมผัสแห่งควำมเศร้ำและควำมโกรธ!
เย่ชิวไป่และคนอื่นๆ ถำม แต่เสี่ยวเฮยเพียงแค่ส่ำยหัว และไม่กล่ำวอะไร
สิ่งนี้ท ำให้ทุกคนกังวลมำก
หลู่ชำงเฉินไม่ได้กล่ำวอะไร แต่มองไปที่เสี่ยวเฮย สีหน้ำของเขำเรียบเฉย
เมื่อรับเสี่ยวเฮยเป็นศิษย์
ดูเหมือนเขำจะจ ำอะไรไม่ได้เลย
ในตอนนั้น หลู่ชำงเฉิงรู้ว่ำเสี่ยวเฮยสูญเสียควำมทรงจ ำ
ในตอนนี้ กำรปรำกฏขึ้นอย่ำงกะทันหันของควำมผิดปกติ น่ำจะเป็นเพรำะบำงสิ่งที่ปรำกฏขึ้น ในควำมทรงจ ำ
สิ่งนี้ตือสำเหตุที่ท ำให้เสี่ยวเฮยผิดปกติ
ส ำหรับภำรกิจระบบของเสี่ยวเฮย คือกำรช่วยให้เขำฟื้นควำมทรงจ ำ
เนื้อหำมีดังนี้
【เริ่มภำรกิจกำรพัฒนำ ช่วยเสี่ยวเฮยปลดผนึกร่ำงของมำรและคืนชิ้นส่วนควำมทรงจ ำของเสี่ยวเฮย】
【ในช่วงเวลำนี้ ผนึกไม่สำมำรถแก้ได้】
ข้ำเกรงว่ำ น่ำจะเป็นตอนที่เขำฝึกฝนกำยมำรนิรันดร์ ในทุ่งน ้ำแข็งที่แดนเหนือสุดขั้ว
เสี่ยวเฮยฝึกฝนขั้นนที่สองส ำเร็จ
ด้วยเหตุนี้ ผนึกร่ำงมำรในใจของเสี่ยวเฮยจึงคลำยลง และควำมทรงจ ำในนั้นเริ่มปรำกฏขึ้นอย่ำงแผ่วเบำ
อีกเจ็ดวันต่อมำ
เสี่ยวเฮยในที่สุดก็ริเริ่มที่จะหำหลู่ชำงเฉิน แล้วกล่ำวว่ำ “ท่ำนอำจำรย์ ดูเหมือนข้ำมีบำงอย่ำงที่ต้องท ำ”
หลู่ชำงเฉินนอนอยู่บนพนักพิง มองไปที่
