“อาจารย์ ศิษย์ขอถือวิสาสะถาม จู่ ๆ ท่านก็ดีกับศิษย์เพียงนี้ท่านมีจุดประสงค์ใดหรือไม่?”
เจียงผิงอันถามออกไปตรง ๆ
เซี่ยเปิ่นจวินตอบยิ้ม ๆ “ศิษย์ข้าเก่งขนาดนี้ ภายหน้าต้องมีโอกาสบรรลุเป็นนักหลอมอาวุธระดับเซียนปฐพีได้แน่ อาจารย์เลยจะสร้างสัมพันธ์อันดีไว้เสียล่วงหน้า ไว้ศิษย์เติบใหญ่ จะได้ดูแลอาจารย์ไง”
เหตุผลฟังดูดี แต่เจียงผิงอันยังรู้สึกว่ามีอะไรผิดแปลก
“ศิษย์จะไม่ลืมน ้าใจอาจารย์เลยขอรับ!” เจียงผิงอันกุมกำปั้นคารวะ หากอีกฝ่ายจริงใจกับเขา เขาก็จะตอบแทนด้วยความจริงใจเช่นกัน
ทั้งสองเสวนามากพิธี ดื่มสุราเสสรวลครึ่งค่อนวัน
เซี่ยเปิ่นจวินวางจอกสุราลง “อาจารย์อยากจะหลอมศาสตราเซียนระดับสูงสักชิ้น จะต้องออกไปหาวัตถุดิบ ไม่อยู่ที่นี่สักพัก ร้านจะถูกส่งมอบให้ศิษย์ ด้วยระดับเจ้าแล้ว ก็ต้องสามารถพอดูแลมันได้นอกจากนั้น ช่วยอาจารย์ซื้อวัตถุดิบพวกนี้หน่อย”
“อาจารย์ ท่านว่ามาเถิด ศิษย์กำลังฟังอยู่”
ท่าทีของเจียงผิงอันนอบน้อม
“ศิลาทองโลหิตเซียน ไม้วิญญาณแค้น ผลึกศิลามิคสัญญี” เซี่ยเปิ่นจวินจดรายชื่อส่งให้เจียงผิงอัน
เจียงผิงอันพินิจใกล้ ๆ แล้วจดจำชื่อไว้ “ศิษย์จะออกไปหาวัตถุดิบเหล่านี้ขอรับ”
เซี่ยเปิ่นจวินลูบเครายิ้ม ๆ “เจ้าหาไม่เจอก็ไม่เป็นไร อย่าเสียเวลาฝึกฝน หากออกสัญจรแล้วเจออันตรายหรืออะไรที่มิอาจแก้ รีบแจ้งอาจารย์เล่า”
ว่าแล้ว เซี่ยเปิ่นจวินก็ส่งยันต์สื่อสารแผ่นหนึ่งให้เจียงผิงอัน ก่อนจะจรจากไป
